رسائل فارسى ادهم خلخالى ( فارسى ) — الصفحة ٦٠٥

در تضرع و ابتهال :

به اعراض و الوان زند راه من * ز صورت‌پرستى است جانكاه من

ز بوى رياحين ناپايدار * مرا كرد محروم از بوى يار

نهاده است در راه من دام كام * نيارم كه بردارم از بيم گام

ز حرص و رياء و مراء و جدل * درافكند در عقل و دينم خلل

به شهوت گرفت از كفم عافيت * ز نخوت به شقوت شدم عاقبت

بسوزد گهم از حسد كه ز قهر * چشاند ز بد اعتقاديم زهر

به پا رفت چندان به راه غلط * كه افتاد را هم به چاه سخط

برى كرد با كبر و كينم ز دين * ندانم چه خواهد ز من اين لعين

نمود آن‌قدر حيله در كاروبار * كه فايق شد او من شدم خوار و زار

به زور قوى قوّت از من ببرد * به دست سپاه حواسم سپرد

فكند از گلستان در آتش مرا * همىدارد اندر كشاكش مرا

نه تنها منم شاكى از دست او * كه دارد جهانى به تنگ آن عدو

ز بدخلقيش خلق نفرت كنند * ز وضعش بد و نيك لعنت كنند

بدش خوب بنمايد و خوب بد * بود شيوه‌اش شيوهء ديو و دد

حيا و ادب نيستش مطلقا * نه از كس كند شرم و نى از خدا

ز ابرار و اخبار دارد فرار * كند صحبت گمرهان اختيار

ز هم‌صحبتيهاى اصحاب شر * شده مسخ بل فسخ و ز آن بىخبر

عجب‌تر از اين آنكه آن رو سياه * كند عجب بر كارهاى تباه

ظلوم و جهول است و بىاعتبار * نه علمش بود نى عدالت شعار

شده عاشق سجن تنگ بدن * فراموش كرده ز غفلت وطن

چه گويم به چندان‌كه گويى بد است * نگونسار و بدبخت و نابخرد است

* * *

امان اى كس بىكسان الأمان * كه از دست وى آمدم من به جان

به حقّت كه از خود رهائيش ده * وز اين تيرگى روشنائيش ده

فنايى عطا كن به ذات بدش * بدل كن به نيكى صفات بدش