رسائل فارسى ادهم خلخالى ( فارسى ) — الصفحة ٥٨٤

( اطوار هفتگانهء سير نفس انسانى )

كند ، اين غبار از پيش ديدهء دل برنخيزد و آن نور بدان سايه نيندازد . و شيخ ما ، رحمه اللّه ، در رسالهء « نان و حلوا » مىگويد :

ساقيا يك جرعه از روى كرم * بر بهايى ريز از جام قِدم

تا كند شق پرده پندار را * هم به چشم يار بيند يار را

سبحان من لا يدرك ذاته إلّا ذاته ، و عزّ و جلّ من أن تدركه الأبصار و هو يدرك الأبصار » ، تا هستى مجازى تو ، به مقتضاى : « وَ قُلْ جاءَ الْحَقُّ وَ زَهَقَ الْباطِلُ إِنَّ الْباطِلَ كانَ زَهُوقاً » ، نيست و نابود نگردد ، و به مصداق : « جاءَ الْحَقُّ » به مركز خود قرار نگيرد عقل تو اين قول را نپذيرد .

مكن تلقين زاهد حرف عشق [ يار ] اى فارغ * كسى كو غرقهء كفر است ايمان را نمىشايد

ليس فى الدار غيره ديّار .

چشم حق‌بين بجز از حق نتواند ديدن * باطل اندر نظر مردم باطل‌بين است