رسائل فارسى ادهم خلخالى ( فارسى ) — الصفحة ٥٤٠
روضهء دوم در بيان روايات مروى از سيّد السادات در باب دنيا و اهل آن
وى و دست رسانيدن بدان ملايم نمايد و زهرش كشنده بود . پس اعراض كن از آنچه تو را بشگفت آرد از آن ، از براى آنكه اندكى با تو همراهى كند .
و در خبر است كه حسرت مىكشيد سلمان فارسى نزد وفاتش ، پس گفتند مر او را به چه تأسف مىخورى ، اى بندهء خدا ، گفت : تأسّف و حسرت من بر دنيا نيست ، و ليكن پيغمبر خدا ، صلّى اللّه عليه و آله ، عهد كرده بود با ما و پيمان داده بود ما را بدانكه مىبايد توشه و قوت و زاد شما از دنيا مثل توشهء سوارى باشد و بيش از آن نباشد . مىترسم كه از امر وى تجاوز كرده باشم ، و گرداگرد من اين تارهاى سياه حاضرند . و اشاره كرد به دست خود بدانچه در خانه داشت از تركه . و آن دست آسيائى و شمشيرى و كاسه‌اى بيش نبود .
و امير كل ، علىّ ولىّ ، عليه السلام ، گفته است : سبكبار باشيد تا به سبكباران برسيد ، و آنها كه پيش رفته‌اند انتظار شما مىكشند .
و پيغمبر ، صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ، گفت : سبكباران نجات يافتند و گران‌باران هلاك شدند . و حكيم غزنوى اين حديث را به نظم درآورده مىگويد . بيت :
هلك المثقلون نخوانده و بس * خانه و جاه خواهى اينت هوس
خانه و جاه چون كنى بنياد * مونس تو نجى المخفّون باد
و ابن عباس ، رحمه اللّه ، گفته است : بتحقيق كه حق‌تعالى دنيا را بخشش كرد ، حصّه‌اى به مؤمن داد و حصّه‌اى به منافق و حصّه‌اى به كافر . نصيب مؤمن از آن توشهء راه آخرت است و بهرهء منافق از آن زينت و آرايش كردن ، و بخش كافر تمتّع برداشتن و از شهوات و لذّات آن برخوردار شدن .
و در خبر است كه : خداى را زمين چند است ، كه آن را منتقمه خوانند ، يعنى انتقام كشندهء خدا از توانگران . و آن‌چنان است كه چون ايشان از مال در راه مولى نگذرند و انفاق و بذل ننمايند زمين چند را چون جاى دكان يا خانه يا خان يا حمّام يا باغ يا ده برايشان بگمارند تا مالى را كه عمر و ايمان داده گرفته‌اند و به خدا نداده در آن صرف كنند و بدان خرج نمايند .
و ابن عبّاس مىگويد : روز قيامت ، دنيا را بيارند در صورت زن پير كبودچشم