رسائل فارسى ادهم خلخالى ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٤

مناجات سوم به طريق ابتهال

شدستيم پابند فرزند و زن * نياريم يك بار ياد از وطن

به بيهوده بگذشت عمر عزيز * نه تشويش دين ، نى غم رستخيز

درين دهر بىرونق بىثبات * ز پى بركه ما را اميد حيات

ز شيرينى زهر اسباب برگ * فراموش گرديم تلخى مرگ

نداريم سوداى قبر و لحد * نه فكر قيامت نه ذكر ابد

نداريم با آنكه تابِ عذاب * نياريم ياد از حساب و كتاب

فكنديم اينجا بدان‌سان بساط * تو گويى كه بگذشته‌ايم از صراط

نه آخر به آخر رسد كارمان * بود تا به كى گرم بازارمان

به محشر كه اعمال مردم كشند * ز ما تا چها در ترازو نهند

به گفتن بود تُند نفس دَغَل * به كردن چو خر مانده اندر وَحَل

كسى را كه گوش هدايت كراست * خموشى ازين گفتگو بهتر است

ز بىباكى و بىتميزيّ خويش * نگرديم شرمنده از كيش خويش

ز اسلام قانع به گفتيم و بس * به قوليم پيش و به فعليم پس

همه بدنهاديم الّا كه من * مرا در تن آتش ببايد زدن

بشد روزگارم به لهو و لعب * ز غفلت رسيده است جانم به لب

همه عمر خود با خطا باختيم * به طاعت زمانى نپرداختيم

بدى كرد خود نفس بدخوى من * سيه‌تر شد از نامه‌ام روى من

نه اشكى ز حسرت برون ريختم * نه در توبه از جهل بگريختم

مطيع هوا بندهء خنده‌ام * ز مردان راه تو شرمنده‌ام

چو نيكم بخواند ز نيكى كسى * خجالت كشم هر دم از وى بسى ( 132 )

ز آزار دائم به خون خوردنم * بود بهتر از زندگى مردنم

علاجم بود آنكه از روى درد * انابت نمايم به سلطان فرد

كه هستم تو را چون ز عصيان اسير * ز تو در تو بگريزم اى دستگير

* * *

به فرياد من رس كه درمانده‌ام * به‌هرحال آخر تو را خوانده‌ام