رسائل فارسى ادهم خلخالى ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٩

في الموعظة و مخاطبة النّفس

مكن زندگانى تلف بهر هيچ * به هيچ جهان گرنه هيچى مپيچ

دمى از صفتهاى بد نگذرى * خطا مىكنى بد بسر مىبرى

چرا مانده‌اى پس ، قدم پيش نه * به مردانگى داد مردى بده

ز « قالُوا بَلى » حلقه در گوش كن * سواى خدا را فراموش كن

معاشى كنى با هزاران فساد * نه اى آگه از مبدأ و از معاد

دل از فتنهء دهر آگاه ساز * ز صدق و صفا توشهء راه ساز

تو را دشمن است اين تن بىوفا * به دشمن مشو دوست بهر خدا

ز تن مانده دربند اهريمنى * همان به كه اين بند را بشكنى

بود دزد بيدار و تو خفته جان * عدو در كمين و تو غافل از آن

به تدبير دشمن بپرداز زود * بدين‌سان بدين حال نتوان غنود

* * *

دو روزى اگر تن بدارى برنج * از آن رنج آخر بيابى تو گنج

ز جنّت بدر كرد ديوت پدر * تو از وى بينديش و بازى مخور

درين خوان ويران تويى ميهمان * مپرداز پُرهم به تعمير آن

بود تخم دوزخ عملهاى بد * از آن درگذر گرنه اى ديو و دد

به كار آنچه آن را توانى درود * كه ندهد دريغت به انجام سود

زنى دم به دم تيشه بر پاى خود * نباشد تو را هيچ پرواى خود

ندارد درخت وجودت برى * نه سوداى دينت نه با حق سرى

نكردى ز سرمايهء عمر سود * بدادى به باد فنا آنچه بود

نباشد تو را جز خطا هيچ كار * متاعى ندارى بجز بد به بار

مدامى طلبكار عيش و طرب * ز كار تو من مانده‌ام در عجب

حياتى تو را بوده تا سى بهار * چو بگذشتى از سى دَى آمد به كار

نكردى به جز ناكسى تا بسى * گرفتم به سى سال ديگر رسى ( 128 )

نرويد به فصل خزان گل به باغ * مجو روشنايى ز پى بىچراغ

همانا نمانده تو را هوش هيچ * نگيرى از آن پند در گوش هيچ