درة التاج ( فارسى ) — الصفحة ٨٤
[ ( شعر ) ]
و تزعزع « 1 »
حيوانات ، سيرها بحسبان و قدرها برهان « 2 »
كى : و الشَّمْسُ « ( وَ الْقَمَرُ بِحُسْبانٍ ) » و ذلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ - الى غير ذلك من نعوت جلاله ، و صفات كماله . در حرف - و صوت بشر - و عبارت - و استعارت « ( بلغاء اصحاب نظر - و فصحاء ارباب زبر ) » نمىگنجد ، - جه :
صدمت زخم : وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَةَ اللَّهِ لا تُحْصُوها ، عقده بر زبان بلبلان بستان فصاحت جنان افكنده است « ( كى نواى طوطى شكر خاى :
انا ) » افصح العرب و العجم . كى در بيش آينهء : وَ عَلَّمَكَ ما لَمْ تَكُنْ تَعْلَمُ سخنسراى شده بوذ ، - و صوت عندليب خوش نغمت : اوتيت جوامع الكلم ، - كى در رياض قدس : فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ ، داستان تسبيح - و و تقديس ميزذ ، - از آشيان : وَ هُوَ بِالْأُفُقِ الْأَعْلى ، - بر اغصان :
سدرة المنتهي بر ترنّم : « 3 »
« لا احصي ثناء عليك » مقصور بوذ . - و امد اقصى شهسوار ميدان بلاغت - كى در فضاى صحراى : يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ جولان « [ مى ] » نمود - از سر منزل عجز : « انت كما اثنيت علي نفسك » در نگذشت ، و ازين جهت بعضى را بصواب اين نزديكتر مىنمايد - كى جون سخن در مدايح عوارف اين حضرت بغايتى نمىرسذ ، و در محامد عواطف او بنهايتى نمىانجامذ به حكم آنك :
[ ( شعر ) ]
[ ( شعر ) ]
شروع در غرضى كان بآخرى نرسذ * هزار باره ز كردن بهست ناكردن
قلم درين سخن بايد كشيد ، و مهرهء نرد دغارا « 4 »
باز بايد جيد ، و :
( 1 ) - تزعزع ، يعنى : جنبيد - ترعرع - ه - نسخه . - ترعرع الصّبىّ يعنى جنبيد كودك - و باليد ( شرح قاموس ) .
( 2 ) - ببرهان - ط - ه .
( 3 ) - بر قوم - اصل .
( 4 ) ه بى : را .