درة التاج ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٣
اصل سوّم از فصل سوّم در تقسيم علوم حكمىّ و دينىّ بأقسام ايشان
تشبيه كردهاند اعتبار كردن « 1 »
، سخاوت شعار خوذ ساختن - و حكايات دهگانهء اسخيا برابر جشم خوذ داشتن ، و از حكايات بخلاء احتراز كردن ، تواضع كردن ، و از غرور احتراز نمودن ، « ( و ) » بر وجدان نعمت شكر كردن .
تذكره مشتمل بر آنج در فصول دهگانه مذكورست ، و غير آن ، - بسياقتى ديگر . - و آن سياقت حكمت محض است ، و مبنىّ است : بر فصولى - كى جارى مجرى مقدّمات است ، - « و » بر « 2 »
مقصود .
فصل اوّل - نفس را صحّتى و مرضى است ، جنانك بدن را صحّتى و مرضى است .
فصل دوّم - هيئت نفسانىّ - كى اقتضاء خير كند فضيلت است ، و آنج اقتضاء شرّ كند رذيلت .
فصل سيّم - معالج ابدان طبيب است ، و معالج نفس ، انسان مدنىّ . -
و او را ملك نيز خوانند .
فصل جهارم - جنانك طبيب كى معالج ابدان است - محتاج است بشناختن بدن - و اجزاء آن ، « [ و ] » عوارض هر يك ، همجنين معالج نفس كى انسان مدنىّ - و ملك است ، بايذ كى نفس را - و قوى او ، و عوارض هر يك را بداند .
فصل بنجم - اجسام بعضى از آن صناعىّاند ، و بعضى طبيعىّ .
فصل ششم - اجزا - و قوى عظمى كى نفس راست ، بنج است :
غاذى ، و حاسّ ، و متخيّل ، و نزوعىّ ، و ناطق .
فصل هفتم - فضايل دو صنفاند : خلقىّ ، و نطقىّ ، و همجنين رذايل .
فصل هشتم - فضايل - و رذايل ، در نفس متمكّن نشود - الّا بتكرّر افعالى - كى موجب آن باشذ .
( 1 ) - گرفتن - م - ط .
( 2 ) - در - اصل .