چين نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٤١

فصل هفتم

0 ؟ ؟ ؟ 106 ؟ ؟ ؟

( 233 ) ص 55 ) صاحب : اصطلاح هندى به معنى ارباب .

( 234 ) ص 55 ) به يك روش خاص . . . با مخاطب مطلب را ادا مىكنند : در ميان چينيان قديم رسم ادب بوده است كه به هنگام گفتگو هيچ گاه يكديگر را تو يا شما خطاب نمىكردند ، بلكه از كلمه‌اى خاص استفاده مىكردند ، كه آن كلمه به تنهايى معناى خاصى ندارد اما در عبارت معنى تو و شما مىدهد .

0 ؟ ؟ ؟ 106 ؟ ؟ ؟

( 235 ) ص 55 ) به صيغهء متكلم ، تكلم ننمايند : در اين مورد نيز چينيان هنگام گفتگو خود را من خطاب نمىكنند و مانند مورد قبل ، كلمه‌اى خاص به كار مىبرند كه در عبارت معناى من مىگيرد .

( 236 ) ص 55 ) كتابكى خرد ، دوازده ورقى : در چينى به آن مينگ تيه

Mingtie )

؟ ؟ ؟ ) مىگويند .

اين رسم از سلسله‌هاى چين

Qin )

؟ ؟ ؟ ) و هان

Han )

؟ ؟ ؟ ) آغاز شد . در آن زمان به علت نبودن كاغذ از ورق ساقهء خيزران ( لوحه‌هاى برش داده شده از ساقهء خيزران ) استفاده مىكردند و نام خود را بر روى آن مىنوشتند ، اما بعد از توليد كاغذ ، از كاغذ استفاده مىشد و علاوه بر هويت خود مطالب ديگرى هم در آن دفترچه مىنوشتند .

0 ؟ ؟ ؟ 296 - 293 ؟ ؟ ؟

( 237 ) ص 56 ) نام خود را در آن كتابك جلىتر مىنويسد : گاهى آنقدر درشت نوشته مىشد كه تنها اسم شخص يك صفحه را دربر مىگرفت .

( 238 ) ص 56 ) لباس و كسوت خاص مرتبه و منصب خود را مىپوشند : اين لباس لى فو ( ؟ ؟ ؟

( Lifu

خوانده مىشد .

( 239 ) ص 57 ) چوكى : اسم هندى ، نشيمنگاه مرتفع و سكو و كرسى است . ( لغت‌نامه )