چين نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٢١
فصل پنجم
جزء صوتى فقط تلفظ را نشان مىدهد ؛ مانند ؟ ؟ ؟
Shi )
، به معناى خرمالو ) كه از تركيب ؟ ؟ ؟
Mu )
، به معنى درخت ) و جزء صوتى ( شيى ، به معناى بازار ) ساخته شده است .
به علت كمبود تعداد اصوات هجايى ناچار بسيارى از هجاها ( كلمات ) همصدا هستند و يك هجا معانى متعدد مىدهد ، چنان كه « اى » ( ؟ ؟ ؟
Yi
. . . ) در زبان پكنى شصت و نه معنى مختلف دارد . از جمله روش‌هاى تشخيص اين معانى از يكديگر لحن و آهنگ كلام است كه در زبان رسمى چينى چهار گونه يا آهنگ مايه است يعنى سى شنگ
Sisheng
( ؟ ؟ ؟ ) .
( 102 ) ص 22 ) مدّ : به معنى كشيدن و در اصطلاح تجويد كشيدن صوت است در سه حرف عله كه عبارتند از : الف ، ياء ساكن ماقبل مكسور و واو ساكن ماقبل مضموم . ( كشاف اصطلاحات الفنون )
( 103 ) ص 22 ) قصر : در لغت به معنى كوتاهى است و در اصطلاح تجويد اداء حرف به ميزان طبيعى و معمول آن را گويند و ضد مدّ است . ( كشاف اصطلاحات الفنون )
( 104 ) ص 22 ) اشباع : در اصطلاح تجويد ، سير كردن حركت است به گونه‌اى كه در ضمه به صورت واو ، در كسره به صورت ياء و در فتحه به صورت الف ادا شود و نزد اهل قوافى عبارت است از : حركت دخيل مطلقا و آن اكثر كسره است و گاهى فتحه باشد . ( كشاف اصطلاحات الفنون )
( 105 ) ص 22 ) ترخيم : حذف حرف آخر اسم . ( براى توضيح فنى رك : كشاف اصطلاحات الفنون )
( 106 ) ص 22 ) خرم : اصطلاح عروضى و وزن شعر است ، عبارت از انداختن ميم مفاعيلن باشد كه فاعيلن بماند ، مفعولن به جاى آن بنهند و به سبب اين تصرف ركن وتد ناقص مىشود . ( المعجم فى معايير اشعار العجم ، ص 44 )
( 107 ) ص 22 ) كوريه : كره .
( 108 ) ص 22 ) كوسين سينا : ويتنام .
( 109 ) ص 22 ) لوچيا : جزايرى در جنوب غربى ژاپن است كه امروز ريوكيو خوانده مىشود .
( 110 ) ص 22 ) و خط يكدگر را مىفهمند : زبان چينى داراى هفت گويش است كه عبارتند از : بىفانگ
Beifang )
؟ ؟ ؟ ) - يعنى زبان رسمى كه به آن گوان هوا
Guanhua )
؟ ؟ ؟ ) مىگويند ، او
Wu )
؟ ؟ ؟ ) ، شيانگ
Xiang )
؟ ؟ ؟ ) ، گن
Gan )
؟ ؟ ؟ ) ، كه جيا
Kejia )
؟ ؟ ؟ ) ، يو
Yue )
؟ ؟ ؟ ) و مين
Min )
؟ ؟ ؟ ) . اگر واژه‌هاى زبان چينى كه در گويش‌هاى مختلف به كار مىرود به خط ( هيروگليف ) چينى نوشته شود ، بين آنها اختلاف چندانى وجود ندارد و براى گويشوران