چين نامه ( فارسى ) — الصفحة ١٠٤

فصل اول

( 16 ) ص 4 ) مين : به معنى مينگ

Ming )

؟ ؟ ؟ ) سلسله‌اى است كه توسط جو يوان جانگ

Zhu Yuanzhang )

؟ ؟ ؟ ) در سال 1368 م . تأسيس شد و در سال 1644 م . به دست شورشيان دهقانى به رياست لى زى چنگ

Li Zicheng )

؟ ؟ ؟ ) منقرض شد .

( 17 ) ص 4 ) تا : اين تلفظ را مترجم از آوانويسى لاتين گرفته و در متن انگليسى نيز به صورت

Ta

آمده است . شكل چينى آن

da

( ؟ ؟ ؟ ) است .

دا به معنى بزرگ و عظيم است و بعضى از امپراطوران براى نشان دادن قدرت خود آن را در آغاز نام خود افزوده‌اند . اين رسم از سلسلهء هان آغاز شده است .

؟ ؟ ؟ 8 ؟ ؟ ؟

( 18 ) ص 4 ) تامين : تلفظ چينى آن دامينگ

Daming )

؟ ؟ ؟ ) است .

( 19 ) ص 4 ) كوچين سين : در متن انگليسى به صورت

Cochinchina

آمده است . در زبان چينى قديم به آن جياو جى جينا

Zhina Jiaozhi )

؟ ؟ ؟ ) گفته مىشد كه به معناى كشور ويتنام است .

( 20 ) ص 4 ) مردم سيام : در متن ايتاليايى

Siami

و در متن انگليسى

Siamese

آمده است . در قديم به آن سيام لئو ژن

Xian luo ? ren )

؟ ؟ ؟ ) و امروزه تايلند گفته مىشود .

( 21 ) ص 4 ) تان : اشاره به سلسلهء تانگ

Tang )

؟ ؟ ؟ ، 618 - 907 م . ) دارد . مؤسس آن لى يوان

Li Yuan )

؟ ؟ ؟ ) بوده كه با نام تانگ گائو زو به معنى جد اول سلسلهء تانگ نيز معروف بوده است . اين سلسله از باشكوه‌ترين و باقدرت‌ترين سلسله‌هاى چين محسوب مىشده ، به همين علت مردم دنيا اين كشور را به اين نام نيز مىشناختند . لازم است خاطرنشان شود كه اين سلسله با سلسلهء اسطوره‌اى تانگ كه قبلا توضيح آن آمده است تفاوت دارد .

( 22 ) ص 4 ) تاتار : تاتار در ابتدا نام قومى چادرنشين در شمال چين و يكى از قبايل قوم مغول اما با زبان و گويشى متفاوت با آنها بوده است . سپس با گذشت زمان نام تاتار به مجموعه قبايلى اطلاق شد كه در فلات مغول زندگى مىكردند پس از آنكه چنگيز حكومت خود را تشكيل داد به‌علت اتحاد اين اقوام ، به همهء آنها مغول گفته شد و از دورهء مينگ به بعد نام قوم تاتار جايگزين نام قوم مغول شد خصوصا در ميان مبلغان مسيحى .

( 23 ) ص 4 ) مردم مغرب : به جاى اين كلمه در نسخه‌هاى ايتاليايى و انگليسى

Saraceni

آمده است .

ساراسن نامى است كه يونانيان و روميان متأخر به مردم چادرنشين بيابان سوريه و عربستان ، كه مزاحم مرزهاى امپراطورى روم در جانب سوريه بودند ، اطلاق مىكردند و سپس به عرب‌ها و توسّعا - خاصه در موارد مربوط به جنگ‌هاى صليبى - به مسلمانان به طور كلى اطلاق مىشد . به همين علت مترجم در نسخهء فارسى از لفظ مردم مغرب استفاده