الإيضاح — الصفحة ٥٦٠

نظم سليم الطهراني بالفارسية قصة ضيافة حاتم للوافدين على قبره

ناقة صرصر روشى خوش تكى * كوه بپشت وى وكوهان يكى

از اثر تندى آن خوش نشان * خاك برفتار چو ريگ روان

گفتى از آن سان كه سبكتاز بود * همچو شتر مرغ بپرواز بود

سالكي آزاده ز سامان رآه * سينه خود در بغلش نان رآه

از خورش مائده روزگار * شعله صفت كرده قناعت بخار

كف بلب آورده زمستى وهوش * بر صفت صوفي پشمينه پوش

بيم وى از دوري منزل نبود * گرده شتر بود شتر دل نبود

كرد نمايان جل رنگين بناز * همپو عروسي كه نمايد جهاز

راند بسرعت شتر آن نوجوان * گشت چو نزديك بآن خوش مكان

رفت سوى روضه نخستين چو باد * كرد طوافي ز سر اعتقاد

پس بسر قافله بي شمار * بار فكن گشت چو ابر بهار

مردم آن قافله را جابجا * داد سوى تربت حاتم صلا

سفره اي از مائده ترتيب داد * جانب آن قافله برد وگشاد

سفره اي از مائده آراسته * يافته دل هر چه درو خواسته

سفره چو برداشته شد از ميان * عذر طلب كرد از يشان جوان

قاعده مهر وكرم تازه كرد * رو بسوى صاحب جمازه كرد

گفت : گلى از چمن حاتمم * همچو زبان بر سخن حاتمم

دوش زانديشه چو خوابم ربود * شعله صفت گرم بچشمم نمود

گفت كه : امشب ز قضا ناگهان * قافله اي گشت مرا ميهمان

مقدم شان گرچه خوش آهنگ بود * وقت چو دست ودل من تنگ بود

يك شتر اكنون ز همان كاروان * قرض گرفتم پى ترتيب خوان

خيز كه هنگام خور وخواب نيست * در لحدم از غم اين خواب نيست

مائده اى در خور احسان من * آنچه تو ديدى بسر خوان من