الإيضاح — الصفحة ٥٥٨

نظم سليم الطهراني بالفارسية قصة ضيافة حاتم للوافدين على قبره

از رخ شان نور سعادت عيان * بر سرشان بال هما سايه بان

شاد وشكفته همه با يكدگر * خنده هريك چو گل از روى زر

خيمه زده هر كه سزاوار خود * همچو شكو [ فه ] بسر بار خود

غير جرس هيچ دلى در جهان * ناله نميكرد در آن كاروان

مهر چو سر بر سر كهسار برد * قافله دستى زپى بار برد

گشت روان از پى هم كاروان * همچو سرشك از مژه عاشقان

هر جرسي زمزمه آغاز كرد * گمشدگان را بره آواز كرد

كف بلب از مستى بسيار داشت * ناقة ندانم كه چه در بار داشت

رفت بتعجيل ز آرامگاه * قافله چون يك دوسه فرسنگ رآه

دهر شد از ظلمت شب ناگهان * سرمه كش ديده سيارگان

تيره شبى همچو سر زلف يار * گم شده در ظلمت أو روزگار

رفته خود از عالم واز مرگ أو * گشته سيه پوش جهان دو رو

چرخ سيه دل همه دم از شهاب * تير فكنده زپى آفتاب

گشته زبس ظلمت شب روى ماه * همچو رخ كاغذ مشقى سياه

در طلب رآه زنزديك ودور * گشته سراسيمه تر از خيل مور

دست ودل جمله چو از كار شد * آتشى از دور نمودار شد

روى نهادند دوان بي قرار * جانب آتش همه پروانه وار

بر اثر شعله در آن روى دشت * يك دو سه فرسنگ چو پيموده گشت

روضه اي آمد بنظر همچو نور * سنگ بنايش همه از كوه طور

ديده زبس فيض بهر منظرش * كعبه شده حلقه بگوش درش

شمع درو گشته علم در سخا * داده بدشمن سر خود بارها

جمله قناديل وى وشمعدان * چون دل عاشق همه وقف كسان