التنبيه والإشراف ( فارسي ) — الصفحة ٢٩٦

ذكر روزگار وليد بن عبد الملك

بيعت وليد بن عبد الملك بن مروان كه كنيه‌اش ابو العباس و مادرش ولاده دختر عباس بن جزء بن حارث عبسى بود ، در دمشق بروز وفات عبد الملك انجام گرفت و در نيمهء جمادى الآخر سال نود و ششم در چهل و سه سالگى در دمشق بمرد و همانجا خاك شد . دوران وى نه سال و هشتماه و پنج روز بود . وى بلند بالا و سبزه‌گون بود با بينى پهن و اثر آبله بر چهره داشت . جلو ريش او سپيد بود و آن را رنگ نميكرد .

لهجهء مغلوط داشت و سطوتش سخت بود . هنگام غضب بىخود ميشد و از نتيجهء كار غافل ميماند . هنگام سطوت كس با او سخن نيارست گفت كه در خونريزى بيباك بود .

كاتبانش عبد الله بن هلال ثقفى و صالح بن عبد الرحمن آزاد شدهء بنى مرة بن عبيد و قعقاع بن خليد عبسى و سليمان بن سعد خشنى بودند . نقش انگشترش « يا وليد انك ميت » و قاضيش ابو بكر محمد بن حزم و حاجبش آزاد شدهء او يزيد بود .

مسعودى گويد : وفات حجاج بن يوسف بن ابى عقيل كه از جانب وليد و پدرش حكومت عراق داشت ، در واسط عراق به ماه رمضان سال نود و پنجم نه ماه پيش از مرگ وليد بود . مدت حكومت حجاج بيست سال بود و يكصد هزار هزار و چند ده هزار هزار درم در بيت المال بجا گذاشت .