التنبيه والإشراف ( فارسي ) — الصفحة ٢١٦

ذكر سال دوم هجرت كه به « سنة الامر » معروف است زيرا پيغمبر در اين سال فرمان جنگ داد

پس از آن سفر جنگى عبد الله بن جحش از بنى دودان بن اسد بن خزيمه بود كه در ماه رجب با يازده و بقولى هشت مرد سوى نخله كه هم اكنون در بستان بنى عامر بر جادهء عراق معروفست رفت كه با كاروان قريش برخوردند و ابن حضرمى را بكشتند و يكى از آنها را اسير كردند و كاروان را تصرف كردند و عبد الله بن جحش غنيمت را تصرف كرد و خمس آن را پيش از آنكه قرآن در اين باب نازل شود جدا كرد و پيغمبر خدا صلى الله عليه و سلم آن را نگهداشت تا اجازهء خدا بيامد و آن را به كار بست و اين اول غنيمت بود كه تقسيم شد .

در همين سفر چنان كه گفته‌اند عبد الله بن جحش امير مؤمنان ناميده شد و اول كس بود كه اين عنوان يافت . قرشيان گفتند محمد خونريزى در ماه حرام يعنى رجب را روا شمرد . و ياران رسول خدا صلى الله عليه و سلم از اين كار پشيمان شدند كه وى بديشان فرمود « من نگفته بودم در ماه حرام جنگ كنيد » و خدا عز و جل اين آيه را نازل كرد كه « ترا از ماه حرام و جنگ در آن مىپرسند - تا آخر آيه » .

در شعبان همين سال روزه مقرر شد و در نماز ظهر روز سه شنبه نيمهء شعبان قبله از بيت المقدس سوى كعبه بگشت و پيغمبر صلى الله عليه و سلم كه به ركوع ركعت دوم بود بگشت و صفها نيز پشت سر او بگشت . و آن مسجد را مسجد « ذو القبلتين » گفتند بقولى اين سيزده روز پس از مقرر شدن روزهء رمضان بود .

و در همين سال عبد الله بن زيد بن عبد ربه انصارى از بنى زيد مناة بن حارث بن خزرج ، اذان را بخواب ديد ، آنگاه وحى بدان آمد و معمول شد .

پس از آن پيغمبر صلى الله عليه و سلم به سفر بدر بزرگ يا بدر القتال رفت . از بدر تا مدينه هشت منزل و دو ميل است . برون شدن وى سوم ماه رمضان بود كه سيصد و يازده كس از مهاجر و انصار به همراه داشت . شمار مهاجران هفتاد و چهار كس بود و باقى از انصار بودند و بقولى سيصد و سيزده و بقولى چهارده كس بودند .