الأسلوب في الإعجاز البلاغي للقرآن الكريم ( سبك شناسى اعجاز بلاغى قرآن ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٨
فصل دوم مبانى بلاغت عربى
فصل دوم مبانى بلاغت عربى
فصل دوم مبانى بلاغت عربى
بلاغت عربى به عنوان مطابقت كلام با مقتضاى حال به همراه فصاحت آن استقرار يافته است و اين ويژگى به لفظ بازمىگردد كه رسانندهء معنا در تركيب است . « 1 » اين تعريف حاصل تلاش دانشمندانى چون عبد القاهر جرجانى ( درگذشتهء 471 ه ) و فخر رازى ( درگذشتهء 606 ه ) و سكاكى ( درگذشتهء 626 ه ) و قزوينى ( درگذشتهء 739 ه ) است . « 2 »
تلاش اين بزرگان قبل از پژوهشهاى مختلفى بوده است كه در شكل‌گيرى و كمال بحث بلاغت عربى سهيم بوده‌اند . تأثير پژوهشهاى قرآنى را در اين امر نمىتوان ناديده گرفت ، چون مفسران و علماى اصول در پژوهشهاى خود مقدّمه‌اى در بلاغت مىآوردند كه آنها را در مقاصد قرآن و استنباط احكام شرعى آن كمك مىنمود . نويسندگان و شاعران و فيلسوفان هم در امر بلاغت با ديدگاهها و اظهار نظرها مشاركت ورزيده‌اند تا بناى استوار دانش بلاغت برافراشته شود . بدين ترتيب ، اين بررسىها ادامه يافته تا اين‌كه به شكل روشمند و روشن به ما رسيده است .
( 1 ) الايضاح ، ج 1 ، صص 9 - 10 ؛ و المثل السائر ، ج 1 ، ص 118 . ( 2 ) مناهج بلاغية ، صص 8 - 9 .