ينبوع الأسرار في نصايح الأبرار ( فارسى ) — الصفحة ١٧

مقصد اوّل در فضيلت معرفت :

با نيازت 17 / 1 نياز دارد دل * درد و سوز و گداز دارد دل

هر كه يك‌بار حسن روى تو ديد * چون ز عشق تو باز دارد دل ؟

خانه از غير يار خالى كرد * زانكه با دوست راز دارد دل

چند گويى دل حسين كجاست * آن بت دلنواز دارد دل

قول ابو حفص را محامل ديگر است و اشارت به بعضى از غوامض اسرار توحيد تواند بود و ليكن چون اين كتاب از براى ارشاد اهل سلوك از بختياران ملوك است ، كشف آن اسرار نازكى دارد . امّا در ضمن اين ابيات مراقب نصيب خود مىباش . لمؤلّفه .

حال دل هر كسى كجا داند * سِرّ هر سينه‌اى خدا داند

عقل بيگانه است در ره عشق * شرح اين نكته آشنا داند

هر كه فانى شود ز كبر و ريا * ره به درگاه كبريا داند

دل من غير او نمىداند * چون همه اوست خود كه را داند

و مناسب بيت اخير است آنچه ابو يعقوب نهرجورى 17 / 12 نقل مىكند كه از ابو يعقوب سوسى پرسيدم كه عارف را تأسّف مىباشد بر چيزى كه غير حضرت بارى است ؟ گفت :

عارف بارى كى غير او مىبيند تا بر آنش تأسّف باشد ؟ لمؤلّفه .

آنچه در پيش خلق اغيار است * در بر عارفان همه يار است

دوست را كى شناسد آن احول * كه به قيد صُوَر گرفتار است

يار خواهى از اين و آن بگذر * عاشق از غير دوست بيزار است

گفتم : عارف در اشياء به كدام ديده نظر كند ؟ گفت : به عين فنا و زوال . بيت .

پيش از اين ديدى 17 / 19 جهان چون بود در كتم عدم * هم بر آن حال است حال همچنان انداخته

از سلطان بايزيد بسطامى 17 / 20 سؤال كردند كه معرفت چيست ؟ اين آيت بر خواند كه : « انّ الملوك اذا دخلوا قرية افسدوها و جعلوا اعزّة اهلها أذلّة . » « 1 »

اگر معنى آيت و تقريب روايت نمىدانى از من بشنو : لمؤلّفه .

در جان و دل عاشق جز يار نمىگنجد * در خلوت يار ما اغيار نمىگنجد

از غير دل خود را پرداختم از غيرت * كآنجا كه بود يارم ديّار نمىگنجد

با يار چو بنشستى بگسل كمر هستى * كاندر حرم كعبه زنّار نمىگنجد

( 1 ) . نمل ( 27 / 34 ) .