ينبوع الأسرار في نصايح الأبرار ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٨

پس عاقل آن است كه قصّهء آدم و شيطان در مخالفت فرمان ، نصب ديدهء جان سازد

ملكوت و شيخ خانقاه جبروت و پيشواى مقرّبان حضرت ذو الجلال « 1 » و سر دفتر سوختگان سبحات جمال بود به يك ترك فرمان داغ « إِنَّ عَلَيْكَ لَعْنَتِي » « 2 » بر پيشانى او نهاد و نداى « انّه عدوّ لى فَاتَّخِذُوهُ عَدُوًّا » « 3 » در ملك و ملكوت در دادند و چون توفيق رفيق او نشد و عنايت دستگير او نيامد و بر آن جريمه اصرار ورزيد و ترك فرمان را صواب ديد و در مقابل نصّ استدلال كرد كه : « خَلَقْتَنِي مِنْ نارٍ وَ خَلَقْتَهُ مِنْ طِينٍ » « 4 » به بلاى وعيد « لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنْكَ وَ مِمَّنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ أَجْمَعِينَ » « 5 » مبتلا گشت . پس اگر پادشاه اقاليم جهانى ، و اگر بندهء ضعيف ناتوانى ، و اگر فرمان‌فرماى همهء عالمى ، و اگر به قدر از جميع گدايان راه‌نشين عالم كمى ، تو را از فرمان‌بردارى چاره نيست و اگر تقصيرى در امتثال فرمان واقع شود بايد كه به هزار گونه زارى و افغان به تلافى آن اشتغال نمايى تا به منفعت مملكت يك روزه ، سلطنت ابدى و دولت سرمدى از دست ندهى . لمؤلّفه احسن اللّه اليه : 258 / 10

الا اى به فرماندهى سرفراز * بدين مُلك يك‌روزه چنيدن مناز

ازآن‌رو كه سردست چون صبحدم * پى مُلك يك‌روزه چتر و علم

چو زد مهر در چاشت لاف علو * به هنگام شامش نگر زردرو

نشايد به ملكى غرور كمال * كه باشد پس از نيمروزش زوال

چو ديدى كه مُلكِ جهان است هيچ * ز فرمان شاه جهان سر مپيچ

گرفتم كه مُلك است خلد برين * تو در وى چو آدم شهنشاه دين

نه آخر به يك ترك فرمان شاه * برونت كنند از چنان جايگاه

اگر گندمى بىاجازت خورى * جدا مانى از ملكت سرورى

حكايت - وقتى رفيقى همدم و شفيقى محرم و انيسى صادق و جليسى موافق داشتم .

لمؤلّفه قدّس اللّه سرّه :

يكى راز دارى ز ارباب دل * كه جانش خبر داشت از تاب دل « 6 »

به صورت به كار « 7 » جهان مشتغل * ولى شسته از چرك كونين دل

ز روى رضا گشته تسليم حق * سبقها گرفته ز تعليم حق

( 1 ) . جلال . ( 2 ) . ص ( 38 / 78 ) . ( 3 ) . قسمتى از سورهء فاطر ( 35 / 6 ) . ( 4 ) . ص ( 38 / 76 ) . ( 5 ) . ص ( 38 / 85 ) . ( 6 ) . باب . ( 7 ) . نگار .