ينبوع الأسرار في نصايح الأبرار ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٣

حكايت [ مأموريت مؤلف براى تأليف قلوب امرا و سلاطين ]

در اقامت دين فرونگذارند كما قال تعالى : « وَ إِذْ أَخَذْنا مِنَ النَّبِيِّينَ مِيثاقَهُمْ » « 1 » و به غير اين عهود تو را نيز با حضرت معبود در نزول مكاره به ساحت احوال و عدول مزاج از جادّهء اعتدال و در طلب انجاح مطالب و مسئلت « 2 » اسعاف مآرب هزار گونه عهد و پيمان و صد هزار نذر و مواثيق و ايمان است و چون فراغتى دست داد آن همه فراموش مىكنى .

من المثنوىّ المولوىّ :

آن زمان كه مىشوى بيمار تو * مىكنى از جُرم استغفار تو 243 / 6

مىنماند بر تو زشتى و گنه * مىكنى نيّت كه بازآيم به ره

عهد و پيمان مىكنى كه بعد از اين * جز كه طاعت نبودم كار گزين

كام جانت چون ز صحّت يافت شهد * رفت از ياد تو آن پيمان و عهد

پس يقين گشت اينكه بيمارى تو را * مىببخشد هوش و بيدارى تو را

هركه او بيمارتر پردردتر * هركه او پردردتر رخ زردتر

پس بدان اين اصل را اى اصل‌جو * هركه را درد است او بُرده‌ست گو « 3 »

و حضرت عزّت در حق چنين بىوفايان مىفرمايد ، كه چون در كشتى نشينند و تلاطم امواج بلا مشاهده كنند روى نياز به درگاه بىنياز آرند و از كمال اخلاص و صميم اعتقاد در دعاى بارى گريه و زارى آغاز نهند و چون به فضل بىغايت و عنايت بىنهايت خلاص يابند باز از طريق هدايت دور افتند و در سبيل غوايت متمادى شوند و هو قوله :

« فَإِذا رَكِبُوا فِي الْفُلْكِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ » الآية . « 4 »

اى عزيز چون در همه حال پروردهء نعمت اويى و در جميع افعال محتاج حضرت او و پيوسته التجاى تو به درگاه اوست و هميشه مقصد و مقصود جانب قرب بارگاه او ، بايد در كأس بلا جز شراب وفا و ولاى او نچشى و رخت انديشه از در عنايت او به جاى ديگر نكشى . لمولانا قدّس سرّه :

اى دل ار محنت و بلا دارى * بر خدا اعتمادها دارى 243 / 22

اين‌چنين حضرتىّ و تو نوميد * مكن اى دل اگر خدا دارى

رخت انديشه مىكشى هرجا * بنگر آخر جز او كه را دارى

( 1 ) . احزاب ( 33 / 7 ) . ( 2 ) . نسخه . مسالب . ( 3 ) . ر . ك : حواشى . ( 4 ) . عنكبوت ( 29 / 65 ) .