ينبوع الأسرار في نصايح الأبرار ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٨

حكايت - ابو الفيض 208 / 7

به جان تو كه مرو از ميان كار ، مخسب * ز عمر يك شب كم گير و زنده دار مخسب 208 / 1

هزار شب تو براى هواى خود خفتى * يكى شبى چه شود از براى يار مخسب

براى يار لطيفى كه شب نمىخسبد * موافقت كن و دل را به دو سپار مخسب

از آن زلازل هيبت كه سنگ آب شود * اگر تو سنگ نه‌اى ، آن به ياد دار مخسب

خداى گفت كه شب دوستان نمىخسبند * اگر خجل شده‌اى زين و شرمسار مخسب

شنيده‌ام كه مهان كامها به شب يابند * براى عشق شهنشاه كاميار مخسب

حكايت - ابو الفيض 208 / 7

حكايت - ابو الفيض 208 / 7 ذو النّون ، رحمه اللّه ، مىگويد : در بعضى از سواحل شام زنينه‌اى را ديدم كه مردانه مىرفت

و نور آشنايى از وراى جلباب او مىتافت . گفتم : اى سرپوشيدهء كأس محبّت نوشيده ، از كجا مىآيى ؟ گفت : از نزد قومى كه تتجافى جنوبهم عن المضاجع ، از شب پرنور ايشان خبر مىدهد ، گفتم : به كجا مىروى ؟ گفت : نزد جمعى كه رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ « 1 » از صفاى وقت ايشان خبر مىدهد .

گفتم : صفت ايشان با من بگوى ، گفت : نظم .

قوم همومهم باللّه قد علّقت * فما لهم همّة تسموا الى احد

فمطلب القوم مولاهم و سيّدهم * يا حسن مطلبهم للواحد الصّمد « 2 »

يعنى ايشان را تعلّق به هيچ احدى نيست ، لا جرم مطلب اين قوم و مقصد اين طايفه رضاى مولى و قرب سيّد است . زهى خوب مطلبى كه ايشان راست . شعر :

آنها كه مُحَقِّقان راه‌اند * در مسند فقر پادشاه‌اند 208 / 17

در رزم يلان بىنبردند * در بزم سران بىكلاه‌اند

كعبه صفت‌اند و راه‌پيماى * باور كنى آسمان و ماه‌اند

بر چرخ زنند خيمهء آه * هم خود به صفت ميان آه‌اند

بازيچهء دهرشان بنفريفت * ز آنگه كه در اين خيالگاه‌اند

مستان شبانه‌اند امّا * صاحب خبران صبحگاه‌اند

اين سعادت به هر كسى ندهند و كليد اين گنج در دست هر مفلسى « 3 » ننهند . رباعى :

ملك طلبش به هر سليمان ندهند * منشور غمش به هر دل و جان ندهند 208 / 24

( 1 ) . نور ( 24 / 37 ) . ( 2 ) . ر . ك : حواشى . ( 3 ) . نسخه . مكتسبى تصحيح قياسى .