ينبوع الأسرار في نصايح الأبرار ( فارسى ) — الصفحة ١٤٥

حكايت [ نقل كلام فردوسى از سوى امام ابو حامد محمّد الغزّالىّ ]

عزلت و انقطاع آورده . طالبان ذوق و حال و لب‌تشنگان زلال مقال او ، باز از حضرت امام التماس كردند براى نصايح و موعظه . امام نيز ملتمس ايشان مبذول داشته ، همّت بر تزيين « 1 » مجالس موعظت گماشته‌اند . روز اوّل ، حافظ در مجلس امام ، آيتى از آيات تقوى و خشيت ملك علّام خوانده است ، امام در اثناى تقرير فرموده‌اند : آنچه اين ضعيف در مدّت سى سال از معانى آيات و اخبار به مسامع احرار و اخيار رسانيده است ، فردوسى حاصل اين همه در دو بيت ادا كرده است و اين دو بيت را خوانده كه : شاهنامه .

پرستيدن دادگر پيشه كن * ز روز گذر كردن انديشه كن 145 / 7

بترس از خدا و ميازار كس * ره رستگارى همين است و بس

و ليكن هذا آخر الباب و الحمد للّه و اليه المآب .

( 1 ) . نربى .