ديوان اشعار منسوب به حضرت امير المؤمنين على ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٠.٧٨

كنايه :

( براى اجل شخصيت قائل شده و آن را انسانى تصوير كرده كه تيرش به خطا نمىرود . )

كنايه :

كنايه :

گردند از پى طمع خود به گرد مرد * چون يافتند روى بپوشند از جفا ( ب 140 )

( روى پوشاندن كنايه نزديك و آشكار از پنهان شدن است . )

نديد از رنج كس روى گشادى * نجست از وى به حيلت هيچ دانا ( ب 182 )

( گشاده‌رويى كنايه نزديك و آشكار از تبسم و خوش‌خلقى است . )

گرفتم دوست بسيارى و پيوند * كه دندانشان كَنَد از سر خداوند ( ب 369 )

( دندان از سر كندن كنايه نزديك و آشكار از نابود كردن است . )

آن‌كس كه عار داشت كه بر خاك پا نهد * بر خاك رو نهاد و از آن حشمت آرميد ( ب 416 )

( روى بر خاك نهادن كنايه نزديك و آشكار از مردن است . )

ليك بر امر خدا نرمست گردن‌هاى ما * نيست بر امر خداوند جهان كس را مزيد ( ب 458 )

( نرم بودن گردن كنايه نزديك و آشكار از مطيع بودن است . )

منم اينك على پرسيد از من تا خبر گويم * برون آييد دامن بر ميان در عرصه هيجا ( ب 526 )

( دامن بر ميان زدن كنايه نزديك و آشكار از آماده شدن است . )

به گاه جنگ هست ايمن كفل‌هاى سمند ما * و گر زخمى رسد بر سينه و گردن بود يا سر ( ب 529 )

( مصراع اول كنايه نزديك و آشكار از فرار نكردن و پشت نكردن به ميدان جنگ است . )

عجز من چون عجز آن كس شد كه او معذور نيست * زود برخيزم بدين تدبير و دامن برزنم ( ب 649 )

( دامن بر زدن كنايه نزديك و آشكار از آماده شدن و همت كردن است . )