ديوان اشعار منسوب به حضرت امير المؤمنين على ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٠.٧٦

استعاره تهكميه :

( گنج استعاره از ديوان اشعار است . )

شد فضاى ارض بر ما تنگ با اين وسعتش * تا رسول الله رفت آخر ازين دار فنا ( ب 107 )

( دار فنا استعاره مصرحه از دنياست . )

كردم چو يادت از پى آن شد نثار تو * باران صفت جواهرريزان ز ديده‌ها ( ب 211 )

( جواهرريزان استعاره مصرحه از اشك است . )

اسد بر اسد حمله با تيغ دارد * برنده يمان در يمين يمانى ( ب 1307 )

( اسد استعاره از جنگجوى شجاع است . )

استعاره مكنيه :

استعاره مكنيه :

فرمان و حاجتش به سر و هر دو چشم من * هر كو خريد شُكر كسان يافت سود كار ( ب 374 )

( شكر به شيئى قابل خريدوفروش تشبيه شده و خريدن و سود كردن قرينه آن است . )

هر دوستى كه نيست خدايى محبتش * آواز ده براى مزادش به مردمان ( ب 403 )

( دوستى به شيئى تبديل شده كه قابل معامله است و مزاد قرينه اين استعاره است . )

گر گزد دهر تو را چشم همىدار فرج * زانكه پيوسته سوى ناظر خود شد نظرش ( ب 543 )

( دهر به حيوان تشبيه شده و گزيدن قرينه آن است . )

بود كامل‌تر مردم شناساتر به نقص خود * به كلى كنده بيخ حرص و شهوت از رياض جان ( ب 717 )

( حرص و شهوت به درخت تشبيه شده كه بيخ از لوازمات آن است . )

استعاره تهكميه :

استعاره تهكميه :

همه نوحه‌گران بر عتبه گريانند و فرزندش * ازآن‌پس شيبه و بو جهل را شد مژدهء افنا ( ب 969 )