ديوان اشعار منسوب به حضرت امير المؤمنين على ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٣
ك
كرّار : به تكرار حمله برنده ، لقب حضرت على عليه السلام
كرام : بزرگان ، جمع كريم
كرام الكاتبين : فرشتگانى كه اعمال نيك و بد مردم را مىنويسند
كرام الناس : مردم كريم و بزرگوار
كران : كناره و انتهاى چيزى
كران گرفتن : دورى كردن
كربت : اندوه
كژى : كجى ، ناراستى
كسير : شكسته
كسير البال : شكسته بال
كشش : قتل و كشتن
كفاف : اندازه و آن‌قدر معاش كه كفايت كند و مستغنى سازد از طلب و آن روزى و معاش و خرج روزمره باشد
كف بىآب : كنايه از بخل و ممانعت
كفل : سرين
كفيل : متعهد و ذمه‌دار و قبول‌كننده كارى بر خود
كون : بودن و هست شدن و به معنى دنيا و اين جهان و عالم موجودات را كون از ان گويند كه بعد از نابودن بود شد . كون و مكان با هم به معنى عالم هستى است
كهربا : مهره‌اى زرد رنگ كه چون آن را بر چرم سوده به كاه قريب كنند كاه را به خود مىكشد
كهلان : جمع كهل ، مرد ميانه سال
كيد : مكر و حيله و فريب و بدسگالى
كيل : پيمانه
كيوان : زحل