ديوان اشعار منسوب به حضرت امير المؤمنين على ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٦
ش
ش
ش
شافع : شفاعت‌كننده ، خواهشگر
شأن : كار و حال و حق
شاه‌باز : گونه‌اى باز سفيد رنگ با اندامى شكيل و زيبا ، استعاره از انسان قوى و چيره‌دست
شاه‌بيت : بيتى كه از همه ابيات قصيده يا غزل بهتر باشد
شاهد : حاضر و گواه و فارسيان به معنى صاحب حسن استعمال كنند
شباب : جوانى
شب‌دوش : ديشب
شدت : تنگى ، سختى معيشت ، بدبختى
شربت : به اصطلاح اطبا مقدار دواى خشك يا تركه در يك بار خورده شود
شرزه : خشمناك و مهيب
شره : غالب شدن حرص
شريان : هر رگ جهنده
شعار : رسم و عادت
شعر : به فتح موى و به كسر دانستن و دريافتن
شغب : شور و خروش و فتنه و فساد
شكوه : گله كردن
شل : در عربى كسى كه دست و پاى او حركت نتواند كرد ( به فتح ) و به فارسى هر چيز سست و نرم ( به ضم )
شماتت : شاد شدن بر خرابى كسى
شمايل : شكل
شمسه : قرص زراندود كه در قبه مىباشد
شهاب : ستاره روشن ، شعله آتش بلند شده
شىء : مخفف شىء