ديوان اشعار منسوب به حضرت امير المؤمنين على ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ١٤٩

( 345 ) [ چون غنا و فقر در نفست بود * گر جزا بخشى كمست او را بران ]

( 343 ) [ مكن عتاب به مردم ز فقر خود كه يقين رسد نصيبهء تو گاه امر و حكم قدر ]

مكن عتاب به مردم ز فقر خود كه يقين * رسد نصيبهء تو گاه امر و حكم قدر

قضاى رفته به هنگام خويش موقوف است * رسد به وقت به تو يا رسى تواش به گذر

تو اعتماد به مولاى خويش كن كه بود * به بنده دوست‌تر از يارى پدر به پسر

غناى نفس بكن آشكار و فقر نهان * و گر بسوخت دلت بر زبان خويش مبر

كسى است حرّ كه چو جسمش زبون شود از فقر * نهان كند الم فقر از تن لاغر

( 344 ) [ ان المكارم اخلاق مطهرة فالدين اوّلها و العقل ثانيها ]

ان المكارم اخلاق مطهرة * فالدين اوّلها و العقل ثانيها

و العلم ثالثها و الحلم رابعها * و الجود خامسها و الفضل ساديها

و البرّ سابعها و الصبر ثامنها * و الشكر تاسعها و اللين باقيها

و النفس تعلم انّى لا اصادقها * و لست ارشد الّا حين اعصيها

( 344 ) [ شد مكارم پاكى اخلاق بشنو يك به يك اول آن دين اسلام است و ثانى عقل دان ]

شد مكارم پاكى اخلاق بشنو يك به يك * اول آن دين اسلام است و ثانى عقل دان

علم باشد ثالث آن حلم باشد رابعش * جود خامس فضل باشد سادس آن بىگمان

سابع آن هست نيكويى و صبرش ثامن است * شكر تاسع شد تواضع را شمر باقى آن

نفس مىداند كه من او را نمىدارم درست * نيستم رهرو مگر وقتى كزو گيرم كران

( 345 ) [ الغنى فى النفوس و الفقر فيها ان تجزّت فقلّ ما يجزيها ]

الغنى فى النفوس و الفقر فيها * ان تجزّت فقلّ ما يجزيها

علّل النفس بالقنوع و الّا * طلبت منك فوق ما يكفيها

ليس فيما مضى و لا فى الذى لم * يأت من لذّة لمستحليها

انما انت طول عمرك ما * عمّرت بالساعة التى انت فيها

( 345 ) [ چون غنا و فقر در نفست بود گر جزا بخشى كمست او را بران ]

چون غنا و فقر در نفست بود * گر جزا بخشى كمست او را بران

با قناعت نفس را مشغول دار * ورنه جويد از تو ديگر بيش از آن

آنچه بگذشته است معدوم است و باز * زانكه آيد نيست لذت اين زمان

اى كه با عمر درازى عمر تو * ساعتى شد كين زمان هستى در آن