ديوان اشعار منسوب به حضرت امير المؤمنين على ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ١٤٨

( 343 ) [ لا تعتبنّ على العباد فانما * يأتيك رزقك حين يؤذن فيه ]

چون شود ظاهر كرامت‌ها بود در خواب جهل * هست هنگام دنائت عاقل و زيرك‌نما

( 342 ) [ النفس تبكى على الدنيا و قد علمت * انّ السلامة فيها ترك ما فيها ]

( 342 ) [ النفس تبكى على الدنيا و قد علمت انّ السلامة فيها ترك ما فيها ]

النفس تبكى على الدنيا و قد علمت * انّ السلامة فيها ترك ما فيها

لا دار للمرء بعد الموت يسكنها * الا التى كان قبل الموت بانيها

فان بناها بخير طاب مسكنها * و ان بناها بشرّ خاب ثاويها

اين الملوك التى كانت مسلّطة * حتى سقاها بكأس الموت ساقيها

اموالنا لذوى الميراث نجمعها * و دورنا لخراب الدهر نبنيها

كم من مدائن فى الآفاق قد به نيت * امست خرابا و دان الموت اهليها

لكل نفس و ان كانت على وجل * من المنية آمال تقوّيها

فالمرء يبسطها و الدهر يقبضها * و النفس تنشرها و الموت يطويها

( 342 ) [ نفس بر دنياى دون مىگريد و داند يقين * آنكه باشد ايمنى در ترك اسباب جهان ]

( 342 ) [ نفس بر دنياى دون مىگريد و داند يقين آنكه باشد ايمنى در ترك اسباب جهان ]

نفس بر دنياى دون مىگريد و داند يقين * آنكه باشد ايمنى در ترك اسباب جهان

نيست بعد از مرگ كس را خانه و جاى نشست * غير از آن جايى كه پيش از مرگ خواهد ساخت آن

گر بناى آن به خير افكند خوش شد مسكنش * ور به شر سازد اساس آن بدش جا و مكان

خود كجا رفتند شاهان مسلط بر بلاد * ساقى موت است اكنون كاسه‌دار بزمشان

مال ما از بهر ميراث است چون جمع آوريم * خانه‌هاى ما پى ويرانى آمد بىگمان

اى بسا شهرى كه در اطراف عالم شد بنا * اهل آن مردند شام و شد خراب آن خان‌ومان

گرچه باشد خوف و بيمى در جهان مر نفس را * از بلاى مرگ اميدش قوى باشد به جان

مرد اساسش پهن سازد دهر بندد در همش * نفس بگشايد ورق مرگش بپيچد چون نشان

( 343 ) [ لا تعتبنّ على العباد فانما * يأتيك رزقك حين يؤذن فيه ]

( 343 ) [ لا تعتبنّ على العباد فانما يأتيك رزقك حين يؤذن فيه ]

لا تعتبنّ على العباد فانما * يأتيك رزقك حين يؤذن فيه

سبق القضاء لوقته فكانّه * يأتيك حين الوقت او تاتيه

فثقن بمولاك الكريم فانه * بالعبد ارأف من اب ببنيه

و أَشِع غناك و كن لفقرك صائنا * يضنى حشاك و انت لا تفشيه

فالحرّ ينحل جسمه اعدامه * و كأنّه من جسمه يخفيه