ديوان اشعار منسوب به حضرت امير المؤمنين على ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢٥

( 299 ) [ عذر مىخواهم از آن قومى كه جاهل مانده‌اند * از كتاب فرض و افتادند در كار حرام ]

( 296 ) [ أ تصبر للبلوى عزاء و حسبة فتؤجر أم تسلو سلوّ البهائم ]

أ تصبر للبلوى عزاء و حسبة * فتؤجر أم تسلو سلوّ البهائم

خلقنا رجالا للتّجلّد و الأسى * و تلك الغوانى للبكا و المآتم

( 296 ) [ صبر دارى در بلاها و توكل بر خدا تا بيابى اجر يا چون چارپا دارى فغان ؟ ]

صبر دارى در بلاها و توكل بر خدا * تا بيابى اجر يا چون چارپا دارى فغان ؟

لطف حق ما مردمان را بهر جلدى آفريد * در بلاها گريه و ماتم بود كار زنان

( 297 ) [ و اذا طلبت الى كريم حاجة فلقاؤه يكفيك و التسليم ]

و اذا طلبت الى كريم حاجة * فلقاؤه يكفيك و التسليم

و اذا اراك مسلّما ذكر الذى * حمّلته فكأنّه ملزوم

( 297 ) [ حاجتى گر باشدت سوى كريمى روى كن تا لقايش اولت بس باشد و تسليم او ]

حاجتى گر باشدت سوى كريمى روى كن * تا لقايش اولت بس باشد و تسليم او

ور ترا بيند كه مىگويى سلام از ذاكران * بر دلش بارى نهد كو اندر آن ماند فرو

( 298 ) [ اصبحت بين الهموم و الهمم هموم عجز و همة الكرم ]

اصبحت بين الهموم و الهمم * هموم عجز و همة الكرم

طوبى لمن نال قدر همّته * او نال عزّ القنوع بالقسم

( 298 ) [ با غم و همت آمدم به صباح غم ز عجز است و همتم ز سخا ]

با غم و همت آمدم به صباح * غم ز عجز است و همتم ز سخا

اى خوش آن كو رسد به همت خويش * يا به عز قناعت است و رضا

( 299 ) [ لأطلب العذر من قوم و قد جهلوا فرض الكتاب و نالوا كلّ ما حرما ]

لأطلب العذر من قوم و قد جهلوا * فرض الكتاب و نالوا كلّ ما حرما

حبل الامامة لى من بعد احمدنا * كالدّلو علّقت التكريب و الوذما

لا فى نبوّته كانوا ذوى ورع * و لا رعوا بعده الّا و لا ذمما

لو كان لى جائزا سرحان امرهم * خلّفت قومى و كانوا امة أمما

( 299 ) [ عذر مىخواهم از آن قومى كه جاهل مانده‌اند از كتاب فرض و افتادند در كار حرام ]

عذر مىخواهم از آن قومى كه جاهل مانده‌اند * از كتاب فرض و افتادند در كار حرام

بعد پيغمبر به من حبل امامت محكم است * همچو دلوى كان به تسمه بسته باشد بر دوام