ديوان اشعار منسوب به حضرت امير المؤمنين على ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢٤
( 295 ) [ نيكويى ديدم كه با آزاد مرد آمد چو قرض * ليك نزد مردم بداصل نقصان است و عار ]
حمل بر كينه مكن اخوان خود را زينهار * زان حذر كن تا نجاتى يا بى از جرم و اثام
( 292 ) [ كيفية المرء ليس المرء يدركها * فكيف كيفية الجبار فى القدم ]
( 292 ) [ كيفية المرء ليس المرء يدركها فكيف كيفية الجبار فى القدم ]
كيفية المرء ليس المرء يدركها * فكيف كيفية الجبار فى القدم
هو الذى انشأ الاشياء مبتدعا * فكيف يدركه مستحدث النّسم
( 292 ) [ مرد كه احوال خود نمىداند * چون شناسد خداى را به قدم ]
( 292 ) [ مرد كه احوال خود نمىداند چون شناسد خداى را به قدم ]
مرد كه احوال خود نمىداند * چون شناسد خداى را به قدم
اوست پيداكننده اشيا * جسم محدث چه داندش جان هم
( 293 ) [ كم من اديب فطن عالم * مستكمل العقل مقلّ عديم ]
( 293 ) [ كم من اديب فطن عالم مستكمل العقل مقلّ عديم ]
كم من اديب فطن عالم * مستكمل العقل مقلّ عديم
كم من جهول مكثر ماله * ذلك تقدير العزيز العليم
( 293 ) [ اى بسا عالم اديب فصيح * كامل العقل و مفلس و عريان ]
( 293 ) [ اى بسا عالم اديب فصيح كامل العقل و مفلس و عريان ]
اى بسا عالم اديب فصيح * كامل العقل و مفلس و عريان
وى بسا جاهل كثير المال * اينت تقدير حضرت يزدان
( 294 ) [ قال المنجم و الطبيب كلاهما * لن يحشر الاجساد قلت اليكما ]
( 294 ) [ قال المنجم و الطبيب كلاهما لن يحشر الاجساد قلت اليكما ]
قال المنجم و الطبيب كلاهما * لن يحشر الاجساد قلت اليكما
ان صحّ قولكما فلست بخاسر * و ان صحّ قولى فالخسار عليكما
( 294 ) [ هم حكيم و هم منجم گفته‌اند اين را به هم * نيست حشر و نشر گفتم بگذاريد از پيش ما ]
( 294 ) [ هم حكيم و هم منجم گفته‌اند اين را به هم نيست حشر و نشر گفتم بگذاريد از پيش ما ]
هم حكيم و هم منجم گفته‌اند اين را به هم * نيست حشر و نشر گفتم بگذاريد از پيش ما
گر بود قول شما صادق مرا نبود زيان * ور حديث من درست آيد زيانش بر شما
( 295 ) [ ارى الاحسان عند الحرّ دينا * و عند القنّ منقصة و ذمّا ]
( 295 ) [ ارى الاحسان عند الحرّ دينا و عند القنّ منقصة و ذمّا ]
ارى الاحسان عند الحرّ دينا * و عند القنّ منقصة و ذمّا
كقطر صار فى الاصداف درّا * و فى ناب الافاعى صار سمّا
( 295 ) [ نيكويى ديدم كه با آزاد مرد آمد چو قرض * ليك نزد مردم بداصل نقصان است و عار ]
( 295 ) [ نيكويى ديدم كه با آزاد مرد آمد چو قرض ليك نزد مردم بداصل نقصان است و عار ]
نيكويى ديدم كه با آزاد مرد آمد چو قرض * ليك نزد مردم بداصل نقصان است و عار
همچو آن قطره كه درّ گردد صدف را در دهان * ور چكد در كام افعى گردد آنجا زهر مار