ديوان اشعار منسوب به حضرت امير المؤمنين على ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ١١٧

( 277 ) [ يمثّل ذو العقل فى نفسه * مصائبه قبل ان تنزلا ]

( 274 ) [ رضينا قسمة الجبّار فينا لنا علم و للاعداء مال ]

رضينا قسمة الجبّار فينا * لنا علم و للاعداء مال

فان المال يفنى عن قريب * و ان العلم باق لا يزال

( 274 ) [ راضى شديم قسمت حق را ميان خويش ما راست علم و حاصل اعداست گنج و مال ]

راضى شديم قسمت حق را ميان خويش * ما راست علم و حاصل اعداست گنج و مال

تحقيق دان كه مال به زودى فنا شود * علمست آنكه ثابت و باقى است لايزال

( 275 ) [ فاهلا و سهلا بضيف نزل و استودع الله الفا رحل ]

فاهلا و سهلا بضيف نزل * و استودع الله الفا رحل

تولّى الشباب كان لم يكن * و حلّ المشيب كان لم يزل

فأمّا المشيب كصبح بدا * و اما الشّباب كبدر افل

سقى الله هذا و ذاك معا * فنعم المولّى و نعم البدل

( 275 ) [ اهلًا و سهلًا مرحبا زين ميهمانى كآمده با حق سپردم دوستى كش عزم شد سوى سفر ]

اهلًا و سهلًا مرحبا زين ميهمانى كآمده * با حق سپردم دوستى كش عزم شد سوى سفر

برتافت رو از ما شباب ز انسان كه خود گويى نبود * آمد چنان پيرى كه رو از ما نگرداند دگر

اما بود پيرى چو صبح آن دم كه پيدا مىشود * باشد جوانى همچو مه كو سوى مغرب شد مگر

ايزد دهد از لطف آب اين را و آن را هم دگر * خوش آنكه رفت از چشم ما خوش اينكه آمد در نظر

( 276 ) [ خليلى خليلى من يدوم وصاله و يكتم سرّى عند كل بخيل ]

خليلى خليلى من يدوم وصاله * و يكتم سرّى عند كل بخيل

و ليس خليلى بالملول و لا الذى * اذا غبت عنه باعنى بخليل

( 276 ) [ خليل من بود آن كس كه با من است مدام كند هميشه نهان سر من به نزد بخيل ]

خليل من بود آن كس كه با من است مدام * كند هميشه نهان سر من به نزد بخيل

خليل من نشود كو شود ملول و كسى * كه چون جدا شوم از وى فروشدم به خليل

( 277 ) [ يمثّل ذو العقل فى نفسه مصائبه قبل ان تنزلا ]

يمثّل ذو العقل فى نفسه * مصائبه قبل ان تنزلا

فان نزلت بغتة لم يرع * لما كان فى نفسه مثّلا

رأى الامر يفضى الى آخر * فصيّر آخره اوّلا