ديوان اشعار منسوب به حضرت امير المؤمنين على ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ١٠١

( 245 ) [ باشد آيا هيچ راهى جانب عمر دراز * كى بود چون مرگ را حايل نباشد در ميان ]

( 245 ) [ الا هل الى طول الحياة سبيل * و انّى و هذا الموت ليس يحول ]

( 245 ) [ الا هل الى طول الحياة سبيل و انّى و هذا الموت ليس يحول ]

الا هل الى طول الحياة سبيل * و انّى و هذا الموت ليس يحول

و للدهر الوان تروح و تغتدى * و انّ نفوسا بينهنّ تسيل

و منزل حقّ لا معرّج دونه * لكل امرئ منها اليه سبيل

قطعت بايام التعزّز ذكره * و كلّ عزيز ما هناك ذليل

لكلّ اجتماع من خليلين فرقة * و ان الذى دون الممات قليل

و انّ افتقادى فاطما بعد احمد * دليل على ان لا يدوم خليل

و كيف هناك العيش من بعد فقدهم * لعمرك شىء ما اليه سبيل

و ليس جليلا رزء مال و فقده * و لكنّ رزء الاكرمين جليل

كذلك جنبى لا يدانيه مضجع * و فى القلب من حرّ الفراق غليل

و من ذا الذى ينجو من النّاس سالما * و للنّاس قال بالظنون و قيل

اجلّك قوم حين صرت الى الغنى * و كلّ غنىّ فى العيون جليل

و ليس الغنى الّا غنى زيّن الفتى * عشيّة يقرى او غداة ينيل

و لم يفتقر يوما و ان كان معدما * سخىّ و لم يستغن قطّ بخيل

( 245 ) [ باشد آيا هيچ راهى جانب عمر دراز * كى بود چون مرگ را حايل نباشد در ميان ]

( 245 ) [ باشد آيا هيچ راهى جانب عمر دراز كى بود چون مرگ را حايل نباشد در ميان ]

باشد آيا هيچ راهى جانب عمر دراز * كى بود چون مرگ را حايل نباشد در ميان

دهر را الوان حالت‌هاست در شام و صباح * در ميانش جان بسى از جسم مىگردد روان

منزل حقست و راهى نيست ديگر غير او * هركسى را سوى اين منزل رهى باشد عيان

كردم آخر قطع در ايام عزت ذكر او * هر عزيزى مىشود اينجا ذليل و ناتوان

اجتماع دوستان را هست آخر فرقتى * هر غمى كآيد به غير از مرگ باشد اندك آن

بعد احمد افتراق من ز وصل فاطمه * شد دليل آنكه دايم نيست يارى در جهان

كى بود عيش تو خوش بعد از فراق دوستان * عمر تو سوگند كاينجا ره ندارد هيچ جان

نيست چندانى زيان مال و فوت آن بزرگ * آن بزرگ آمد كه از عالم بزرگى شد زمان

بهر آن پهلوى من نزديك با بستر نشد * در دلم سوز فراق است و فناى ناگهان

كيست كز وى جست سالم در ميان مردمان * مردمان را قال و قيلى هست با ظن و گمان

چون غنى باشى همىدارند قومانت بزرگ * هست آرى هر غنى در ديده‌ها عالىنشان