ديوان اشعار منسوب به حضرت امير المؤمنين على ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٩٢

( 224 ) [ شناسم من كسى كو راستى ورزد شناسد هم * مرا باشد يقين حقا و رو گردان نيم اصلا ]

غداة رأى الله طغيانه * و اعرض كالجمل الاحنف

فانزل جبريل فى قتله * بوحى الى عبده الملطف

فدسّ الرسول رسولا له * بأبيض ذى ظبة مرهف

فباتت عيون له معولات * متى ينع كعب لها تذرف

فقالوا لاحمد ذرنا قليلا * فانا من النّوح لم نشتف

فخلّاهم ثم قال اظعنوا * دحورا على رغمة الآنف

و اجلى النضير الى غربة * و كانوا بدارة ذى زخرف

الى اذرعات ردافا هم * على كل ذى دبر اعجف

( 224 ) [ شناسم من كسى كو راستى ورزد شناسد هم * مرا باشد يقين حقا و رو گردان نيم اصلا ]

( 224 ) [ شناسم من كسى كو راستى ورزد شناسد هم مرا باشد يقين حقا و رو گردان نيم اصلا ]

شناسم من كسى كو راستى ورزد شناسد هم * مرا باشد يقين حقا و رو گردان نيم اصلا « 1 »

ز قول صدق پيغمبر كه مىآرد به ما آن را * ز ايزد آنكه باشد صاحب جود و نكويىها

رسايل را كه مىگويند درسش بهر دينداران * به آنها برگزيد ايزد ز مخلوقات احمد را

شدست اندر ميان ما عزيز و محترم احمد * مقام و منزل او شد عزيز و اشرف و اعلا

ايا آنها كه از جهل و سفاهت وعده‌اش داديد * نيايد هيچ جور و ظلم از وى بر شما عمدا

نمىترسيد آيا از عذاب و قتل و خونريزش * نباشد ايمن از حق همچو آن ترسنده در دنيا

اگر افتيد زير تيغ‌هاى آبدار ما * چنان كه افتاد كعب اشرف و گرديد ناپيدا

چو ديد آن روز حق كفر و نفاق و جهل و طغيانش * كه گردانيد رو چون اشتر لنگى سوى صحرا

فرود آمد ز ايزد جبرئيل از بهر قتل او * به وحيى جانب پيغمبرش آن سيد بطحا

نهان سويش رسولى را فرستاد احمد مرسل * به شمشير سفيد تيز همچون خنجر بيضا

همه شب تا به روز آن قوم او بودند با افغان * ز ديده اشك‌ها ريزان چو كردند آن خبر اصغا

همه گفتند با احمد كه ما را هم بكش ديگر * كه ما را نيست تسكينى ز درد و آه و وا ويلا

جلا فرمود ايشان را و گفت اكنون روان گرديد * همه مردود و سرگردان به رغم خاطر اعدا

جلا كردند اصحاب نضير آخر سوى غربت * اگرچه داشتندى خانه‌هاى خرم و زيبا

( 1 ) - درين ابيات ياد مىكند جلا فرمودن بنى نضير را و كشتن كعب بن اشرف را و روايت است از محمد بن جرير طبرى رحمة الله عليه .