ديوان اشعار منسوب به حضرت امير المؤمنين على ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٨٥

( 214 ) [ مر ترا حمدست و شكر اى صاحب جود و علا * عاليئى گر منع فرمائى و گر بخشى عطا ]

الهى اذا لم ترعنى كنت ضائعا * و ان كنت ترعانى فلست اضيّع

الهى اذا لم تعف عن غير محسن * فمن لمسيء بالهوى يتمتّع

الهى لئن فرّطت فى طلب التقى * فها انا اثر العفو اقفو و اتبع

الهى لئن اخطأت جهلا فطالما * رجوتك حتى قيل ما هو يجزع

الهى ذنوبى بذّت الطّود و اعتلت * و صفحك عن ذنبى اجلّ و ارفع

الهى ينحّى ذكر طولك لوعتى * و ذكر الخطايا العين منى يدمع

الهى اقلنى عثرتى و امح حوبتى * فانّى مقرّ خائف متضرّع

الهى انلنى منك روحا و رحمة * فلست سوى ابواب فضلك اقرع

الهى لئن اقصيتنى او طردتنى * فما حيلتى يا ربّ ام كيف اصنع

الهى حليف الحبّ بالليل ساهر * ينادى و يدعو و المغفّل يهجع

و كلّهم يرجو نوالك راجيا * برحمتك العظمى و فى الخلد يطمع

الهى يمنّينى رجائى سلامة * و قبح خطيئاتى علىّ يشنّع

الهى فان تغفر فعفوك منقذى * و الا فبالذنب المدمّر اصرع

الهى بحقّ الهاشمى و آله * و حرمة ابرار هم لك خشّع

الهى فانشرنى على دين احمد * منيبا تقيا قانتا لك اخضع

و لا تحرمنى يا الهى و سيدى * شفاعته الكبرى فذاك المشفّع

و صلّ عليه ما دعاك موحّد * و ناجاك اخيار ببابك ركّع

( 214 ) [ مر ترا حمدست و شكر اى صاحب جود و علا * عاليئى گر منع فرمائى و گر بخشى عطا ]

( 214 ) [ مر ترا حمدست و شكر اى صاحب جود و علا عاليئى گر منع فرمائى و گر بخشى عطا ]

مر ترا حمدست و شكر اى صاحب جود و علا * عاليئى گر منع فرمائى و گر بخشى عطا

اى خدا و خالق من وى پناه و مرجعم * روى اخلاصم به سوى توست در فقر و غنا

اى خداى من مرا گرچه خطاها شد بزرگ * عفوت افزونست و اكبر از گناه و از خطا

اى خداى من اگرچه نفس را دادم مراد * آمدم اكنون به بستان ندامت در چرا

اى خدا مىبينى اين فقر من و درويشيم * هم تو در گوش آورى در خُفيه گر گويم دعا

اى خدا قطع اميد من مكن مايل مساز * دل مرا چون هست از جود توام اميدها

اى خدا گر نااميدم سازى و رانى ز پيش * كيست آن كز وى اميدم باشد و شافع كجا

اى خدا فرياد من رس از عذابت زانكه من * هم اسير و هم ذليلم ترسناك از جان ترا