ديوان اشعار منسوب به حضرت امير المؤمنين على ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٩

( 176 ) [ تلكم قريش تمنّانى لتقتلنى * فلا و ربّك ما بزّوا و لا ظفروا ]

رسول إله الخلق اذ مكروا به * فوقيه ذو الطّول الكريم من المكر

و بتّ اراعيهم متى ينشروننى * و قد وطّنت نفسى على القتل و الأسر

و بات رسول الله فى الغار آمنا * موقّى و فى حفظ الاله و فى ستر

اقام ثلاثا ثم زمّت قلائص * قلائص يفرين الحصى أينما تفرى

اردت به نصر الاله تبتّلا * و اضمرته حتى اوسّد فى القبر

( 174 ) [ جان خود كردم سپر آن را كه خير خلق بود * وانكه بود اندر طواف كعبه و اطراف آن ]

( 174 ) [ جان خود كردم سپر آن را كه خير خلق بود وانكه بود اندر طواف كعبه و اطراف آن ]

جان خود كردم سپر آن را كه خير خلق بود * وانكه بود اندر طواف كعبه و اطراف آن « 1 »

آن رسول حق كه چون در قتل او كردند مكر * لطف ايزد شد نگهدارش ز مكر دشمنان

بر فراش افتاده مىپايم كه كى قتلم كنند * نفس را داده تسلى برگرفته دل ز جان

كرده پيغمبر مكان در غار شب با امن خويش * در پناه و حفظ و ستر خالق كون و مكان

بر شتر بستند از آنجا بار خود بعد از سه روز * آن شترهايى كه شد چون موم سنگ از پايشان

خواستم من زين دليرى نصرت و فتح خدا * داشتم تا خوابگاه مرگ اين سر را نهان

( 175 ) [ ما ان تأوّهت فى شىء رزئت به * كما تأوّهت الاطفال فى الصغر ]

( 175 ) [ ما ان تأوّهت فى شىء رزئت به كما تأوّهت الاطفال فى الصغر ]

ما ان تأوّهت فى شىء رزئت به * كما تأوّهت الاطفال فى الصغر

قد مات والدهم من كان يكفلهم * فى النائبات و فى الاسفار و الحضر

( 175 ) [ جازع و نالان نگشتم در مصيبت هيچ‌گه * آن‌چنان كاندر غم اطفال در وقت صغر ]

( 175 ) [ جازع و نالان نگشتم در مصيبت هيچ‌گه آن‌چنان كاندر غم اطفال در وقت صغر ]

جازع و نالان نگشتم در مصيبت هيچ‌گه * آن‌چنان كاندر غم اطفال در وقت صغر

مرد ايشان را پدر و آن‌كس كه مىپروردشان * در بليات زمان و در سفرها و حضر

( 176 ) [ تلكم قريش تمنّانى لتقتلنى * فلا و ربّك ما بزّوا و لا ظفروا ]

( 176 ) [ تلكم قريش تمنّانى لتقتلنى فلا و ربّك ما بزّوا و لا ظفروا ]

تلكم قريش تمنّانى لتقتلنى * فلا و ربّك ما بزّوا و لا ظفروا

فان بقيت فرهن ذمّتى لكم * بذات ودقين لا يعفو لها اثر

و ان هلكت فانى سوف اورثهم * ذلّ الحياة و قد خانوا و قد غدروا

امّا بقيت فانى لست متخذا * اهلا و لا شيعة فى الدين اذ فخروا

( 1 ) - ياد مىكند تكيه كردن بر فراش رسول الله صلى الله عليه و آله و سلم درين ابيات در شبى كه آن حضرت آفتاب‌وار در غروب غار از جهت كيد كفار مختفى شده و سه روز آنجا توقف فرمود به روايت ابو جعفر طوسى رحمة الله عليه .