ديوان اشعار منسوب به حضرت امير المؤمنين على ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٩

( 17 ) [ از پى نقل نبى و دفن او با جامه‌اش / مانده‌ام غمگين بران ميرنده كش خاكست جا ]

ا من بعد تكفين النبى و دفنه * بأثوابه آسى على هالك ثوى

رزئنا رسول الله فينا فلن نرى * بذاك عديلا ما حيينا من الرّدى

و كان لنا كالحصن من دون اهله * له معقل حرز حريز من العدى

و كنا برؤياه نرى النور و الهدى * صباح مساء راح فينا او اغتدى

لقد غشيتنا ظلمة بعد موته * نهارا فقد زادت على ظلمة الدّجى

فيا خير من ضمّ الجوانح و الحشا * و يا خير ميت ضمّه الترب و الثرى

كأنّ امور الناس بعدك ضمّنت * سفينة موج حين فى البحر قد سما

و ضاق فضاء الارض عنهم برحبه * لفقد رسول الله اذ قيل قد مضى

فقد نزلت بالمسلمين مصيبة * كصدع الصّفا لا شعب للصّدع فى الصّفا

فلن يستقلّ الناس تلك مصيبة * و لن يجبر العظم الذى منهم و هى

و فى كل وقت للصلاة يهيجه * بلال و يدعو باسمه كلّما دعا

و يطلب اقوام مواريث هالك * و فينا مواريث النبوة و الهدى

از پى نقل نبى و دفن او با جامه‌اش * مانده‌ام غمگين بران ميرنده كش خاكست جا

تعزيت گويند ما را از پى فوت رسول * در ميان زندگان مثلش نمىبينيم ما

بود چون حصن متين ما را ز جور جاهلان * بند و حرزى داشت بهر ما ز اعداى خدا

ما به ديدارش همىبوديم در نور يقين * هر صباح و شام كه آمد شد نمودى از صفا

بعد موتش پرده ظلمت به روى ما كشيد * روز روشن گشت بر ما ظلمت شام دجى

اى تو نيكوتر كسى كش جمع بودى جان و تن * وى تو نيكوتر كسى كورا بود در خاك جا

كارهاى مردمان بعد تو باشد فى المثل * همچون آن كشتى كه گاه موج افتد بر هوا

شد فضاى ارض بر ما تنگ با اين وسعتش * تا رسول الله رفت آخر ازين دار فنا

گشت نازل بر مسلمانان بلايى بىعلاج * چون شكافد سنگ نتوان وصل كردن سنگ را

كم نمىدارند مردم اين مصيبت را به خود * كى توان بست استخوان پوسيده چون گردد بجا

بود در هر وقت وجد و حال او بهر نماز * چون بلالش نام گفتى در صلاة و در دعا

مردمان ميراث اگر خواهند از هر مرده‌اى * در ميان ماست ميراث نبوت با هدى