حفظ الصحة ناصرى ( فارسى ) — الصفحة ٧٥

فصل سوم در تكليف طبيب در امر حفظ صحت

فصل سوم در تكليف طبيب در امر حفظ صحت

فصل سوم در تكليف طبيب در امر حفظ صحت

عمل طبيب در صناعت حفظ صحت دو امر است :

اول : اينكه برساند هر شخصى را به اجل اطول از حيات خود كه عمر طبيعى نامند چنان كه مذكور شد كه آن يك صد و بيست سال است به جهت آنكه « 1 » منتهاى عمر سكّان وسط معموره در زمان ما به حسب استقراء ، به اين مدت است هرگاه واقع نشود مفسدات خارجيّه از قبيل فرح مهلك و فزع مفرط و قطع شريان و وريد و سدّ مجراى نسيم مثل غرق شدن و خناق گشتن و خفه كردن و استنشاق هواى ردى و لذع هوام و اكل سموم و امثال اينها كه به اختيار و تصرف طبيب نيست .

دوم : آن است كه حفظ صحت « 2 » هر سنى به قدر لايق آن نمايد به جهت اينكه صحت اسنان مختلف مىباشد مثلا سن شباب ، اسباب حافظهء آن با سن كهولت توفير كلى دارد و سن كهولت با شيخوخيّت هم تفاوت فاحش در اسباب حفظ الصحه « 3 » دارد و مقدار و اندازه هريك از مراتب اسنان بر طبيب حاذق عامل مخفى نيست .

بالجمله ملاك و ميزان در حفظ صحت كليّتا آن است كه حفظ حرارت و رطوبت غريزييّان از عفونت و تحليل زايد نباشد و اين امر دست نمىدهند مگر به تعديل اسباب ستهء ضروريه و ملحقات آن ؛ به جهت اينكه هرگاه استعمال كرده شوند به حد اعتدال ، مىباشند اسباب براى صحت و هرگاه استعمال كرده شوند به غير اعتدال ، مىباشند اسباب براى مرض .

( 1 ) . ب : اينكه ( 2 ) . ب : - صحت ( 3 ) . ب : حفظ صحت