قانون ابن سينا ، شارحان و مترجمان آن ( فارسى ) — الصفحة ١٣٨
حاشيهء موجز
جناب حكيم به اخلاق نيكو آراسته و در تقوى و ديندارى ممتاز بود . او در سال 1308 ه . / 1890 م . كربلا و كاظمين و نجف اشرف را زيارت كرد و در سال 1321 ه . / 1903 م . به ايران رفت و به زيارت مشهد مشرّف شد . سفرنامه‌اى به نام البدر الباحر فى احوال سفر الحامر تأليف كرد . كمى پيش از سال 1915 م . وفات يافت .
فرزندى نداشت ولى نام او به وسيلهء تأليفاتش در تاريخ طبّ هميشه زنده خواهد ماند . 2
1
مولانا عبد العزيز فرنگى محلّى
مولانا عبد العزيز فرنگى محلّى
حاشيهء موجز
حاشيهء موجز
مولانا عبد العزيز بن مولانا عبد الرحيم فرنگى محلّى سومين فرد از علماى فرنگى محل است كه حاشيهء موجز يا نفيسى را نوشته‌اند . او كتاب‌هاى درسى را نزد اعضاى خانوادهء خود مولانا فضل اللّه بن مولانا نعمت اللّه و مولانا عبد الحى و همچنين مولانا عبد الرزّاق به تكميل رساند . به درس و تأليف توجّه خاصّى داشت و در كتاب‌هاى درسى فقه نظر بسيار عميقى داشت و درعين‌حال زاهد و شب‌زنده‌دار بود . دست بيعت به مولانا عبد الرزّاق داده بود و از او اجازه داشت . در سال 1330 ه . / 1911 م . مشرّف به حجّ بيت اللّه شد . طبّ را به طور اصولى خوانده بود و شاگرد حكيم مظفّر حسين خان بود .
اگرچه در طبّ مهارت كافى داشت ولى مطب باز نكرد ، امّا خويشاوندان فرنگى محل را خود او معالجه مىكرد . در بين تأليفات متعدّد او حاشيهء موجز در طبّ است كه چاپ شده است .
مولانا پس از مدّتى اقامت در فيض‌آباد و گونده در لكنهو اقامت گزيد . در مدرسهء كالون مدرّس علوم دينى بود و در مدرسهء نظّاميه فرنگى محل كتاب‌هاى مطوّلات را به طور افتخارى تدريس مىكرد . در اواخر سال 1337 ه . / 1918 م . به بيمارى استسقا مبتلا شد و طبق نوشتهء تذكرهء علماى فرنگى محلّى در دوّم صفر 1338 ه . / 1919 م . كه