اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ٤١

حكايت عارفى كه در صحرا به سردى هوا دچار شده به طلب آتش سوى ده مىدويد

ابر پيدا گشت و باريدن گرفت * جامه‌اش تر گشت و چاهيدن گرفت

مىدويد از دست باران آن‌چنان * كه تو گويى كرد دشمن قصد جان

چون در آن صحرا از آن سرما گذشت * يك ده ويران بديد آن سوى دشت

او ز هول جان به سوى ده شتافت * تا تواند او ز سرما چاره يافت

چون رسيد آنجا به گرد ده دويد * عاقبت يك خانهء معمور ديد

بر در خانه رسيد آواز داد * صاحب خانه جوابش باز داد

در زمان آمد بر او كردش سلام * عارفش گفتا عليكم و السلام

پس تواضع كرد او با ميهمان * اندرون خانه بردش در زمان

باز پرسيد از كجاها مىرسى * كرد از احوال او پرسش بسى

گفت سرما خورده‌ام آتش بيار * نيست پرواى سخن معذور دار

گوييا در خانه‌اش آتش نبود * رفت تا بستاند از همسايه زود

بستد آتش را سوى خانه شتافت * خرقه ديد آنجا و مهمان را نيافت

در تعجب ماند از آن حال غريب * پيش او آمد خيالات عجيب

آتشى افروخت تا بيند كه چيست * آن مگر جن بود يا نه خود پرى است

لحظه‌اى شد خرقه جنيدن گرفت * ميهمان در خرقه لرزيدن گرفت

آمد و در پيش آتش خوش نشست * صاحب خانه ز حيرت لب ببست

هر زمان نوعى خيالش آمدى * دمبدم زان حال حيران‌تر شدى

عاقبت پرسيد او از ميهمان * هر كجا بودى مدار از من نهان

زانكه حيرانم درين كار عجب * واقفم گردان ز اسرار عجب

گفت مهمانش كه ما را سرد بود * از غم سرما دلم پر درد بود

چونكه تو دير آمدى گفتم روم * تا كه گرم از آتش دوزخ شوم

بهر آتش زود در دوزخ شدم * هر طرف جويندهء آتش بدم

هفت دوزخ گشتم و آتش نبود * من نه آتش ديدم و نى نيز دود

در عجب ماندم كه آن آتش كجاست * دوزخ سوزان ز آتش چون جداست

عاقبت با مالك دوزخ عيان * گفتم از آتش بده ما را نشان

سوى آتش بهر حق شو رهبرم * تا مگر از دست سرما جان برم

گفت مالك نيست اينجا آتشى * تو مگر ديوانه‌اى يا سرخوشى