اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ٣٥

حكايت به خواب ديدن ذات گرامى حق را بايزيد بسطامى

گفت ترك خود بگو ما را بياب * نيست جز ترك خودى راه صواب

خويش را بگذار و بى خود جوش‌دار * اندرون بزم جانان هوش‌دار

چون حجاب راه تو هستى تست * در خودى زنهار منگر سست سست

هر كه از خود رست از هجران برست * از مى جام وصالش گشت مست

تا تو خود رأيى خدا را نيستى * بى خود از خود شو بدان تا كيستى

هر كه او از خود خلاصى يافتست * پرتو نورش به عالم تافتست

بايزيد وقت چه بود در جهان * آنكه از دست خودى يابد امان

گر ز پندار خودى آيى برون * يار بربينى برون و اندرون

چون حجاب جان تو پندار تست * بى خود از خود شو كه اين ديدار تست

تا تو خود بينى نبينى دوست را * از خودى شو محو بنگر آن لقا

كى ز ما و من توان گفتن به او * ما و من بگذار و وصل دوست جو

تا درين ره ما و من باقى بود * جان تو با وصل محرم كى شود

مايى و ما پردهء ديدار اوست * پردهء خود برفكن از روى دوست

چون فنا آيينهء نقش بقاست * گر بقا خواهى بقا اندر فناست

تا تويى پيدا نهان است او ز تو * تو نهان شو تا كه پيدا گردد او

نيست كن خود را به راه عشق او * بعد از آن در بزم وصلش راه جو

چون‌كه سرت پاك شد از نقش غير * آن زمان نه كعبه بينى و نه دير

تا نشد خالى دلت از غير دوست * كى نمايد حسن او از مغز و پوست

از كدورت پاك شو آيينه‌وار * تا توانى ديد رويش آشكار

خويش را آيينه ساز و خوش ببين * عكس روى دوست از عين اليقين

اولا بر بند چشم از خويشتن * تا به وصل او رسى از ما و من

از كدورتهاى هستى پاك شو * در طريق نيستى چالاك شو

تا تو با خويشى ز هر كم كمترى * چونكه با حقى ز خلقان برترى

با خودى عين و بال آمد ترا * بيخودى محض كمال آمد ترا

نيستى از خلق عين هستى است * خويشتن بينى خمار و مستى است

شد حجاب روى جانان ما و من * جان من يكدم نقاب از رخ فكن

بىنقاب ما به ما بنما جمال * جان ما كن محرم بزم وصال