اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ٣٤

حكايت به خواب ديدن ذات گرامى حق را بايزيد بسطامى

ورنه سرگردان شوى سردم كنى * در خودى بىشك خدا را گم كنى

در ره حق سالكا بى خود درآى * همچو آن زاهد مرو راه خداى

گرچه عمرى در رياضت مىگذاشت * چونكه نگذشت از خودى سودى نداشت

چون شوى دور از خودى بر ما رسى * تا تو با خويشى بود وصلش محال

اى دل از مردان حق غافل مشو * جان به عشق اين جماعت كن گرو

با تو گفتم مجملى ز احوال‌شان * تا بدانى زين نشانها حالشان

گر خدا جويى بجو اين قوم را * زانكه ايشانند خاصان خدا

سد راه خويش دان هستى خود * نيست شو زين هستى و پستى خود

گر همى خواهى كه بينى روى يار * خويش را از پردهء هستى برآر

هر كه او در ره گرفتار خودست * دايما محجوب از يار خودست

پردهء خود از ميان بردار زود * در پس پرده ببين ديدار زود

نيستى از خويش عين وصل اوست * بگذر از هستى دلت گر وصل جوست

تا تو با خويشى بود وصلش محال * بى خود از خود شو كه تا يا بى وصال

خودپرستى كار محجوبان بود * نيستى اين درد را درمان بود

هر كه خود از خويش خالى كرده است * گوى دولت از ميان او برده است

پاك كن زنگ دويى از خويشتن * تا ز خود بينى جمال ذو المنن

پاك كن آيينه دل را ز زنگ * تا ببينى هرچه خواهى بيدرنگ

ساز جاروبى ز عشق اى مرد كار * خانهء دل را بروب از هر غبار

از غبار خويش خود را پاك كن * پس به خود ديدار يار ادراك كن

سد خود را از ره خود دور كن * وز وصالش جان و دل پر نور كن

بايزيد آن حجت اسلام و دين * آن خليفه حق و قطب العارفين

گفت ديدم يك شبى حق را به خواب * گفتمش اى درگهت خير المآب

ره به تو چون است در تو چون رسم * ره به وصل خود نما اى مونسم

من ندارم بيجمال تو قرار * رهنمايم شو به خود اى كردگار