اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ٣٣

حكايت زاهدى كه به وقت بايزيد در بسطام وحيد التقوى بود

مىكنم تصديق اين احوال و فن * دوست مىدارم هميشه اين سخن

خود نمىدانم حجاب ما ز چيست * واقفم كن چون ز تو پوشيده نيست

بايزيدش گفت صد سال دگر * روز تا شب با همه شب تا سحر

در نماز و روزه باشى دايما * هم نخواهد بود بويى زين ترا

گفت زاهد شيخ را كآخر چرا * سد را هم چيست گو بهر خدا

شيخ گفتش زانكه محجوبى به خود * هستى تو هست در راه تو سد

گفت زاهد چيست دردم را دوا * تو طبيبى كن علاج جان ما

شيخ گفت او را كه تو هرگز قبول * مىنخواهى كرد و خواهى شد ملول

گفت شيخا من نيم مرد فضول * هر چه فرمايى به جان دارم قبول

شيخ گفت او را همين ساعت برو * ريش و موى سر تراش و پاك شو

جامه و دستار بر كن اى سليم * بر ميان بند يك ازارى از گليم

توبرهء پر جوز در گردن فكن * رو به بازار آنگهى بىما و من

شاخ هستى را بكن از بيخ و بن * كودكان هر محلت گرد كن

گو كه يك سيلى هر آن كو زد مرا * مىدهم يك جوزش از بهر خدا

در تمام شهر گرد و گو چنين * از سر صدق و ز اخلاص و يقين

هر كجا كه مىشناسد مر ترا * همچنين مىكن كه اينستت دوا

زانكه اين هستى حجاب محكم است * اين سد از سد سكندر كى كم است

گفت زاهد كى توانم كرد اين * گو دواى ديگر اى داناى دين

شيخ گفت او را كه اول گفتمت * تو نخواهى كرد كاين كاريست سخت

غير از اين خود نيست دردت را دوا * هست اين درمان دردت زاهدا

در ره مولى حجاب زين بتر * نيست رهرو را اگر دارى خبر

سالها گرچه رياضت‌ها كشيد * چون نرست از خود وصال حق نديد

جان او چون و اصل جانان نشد * دردمندان را از او درمان نشد

از چنين سالك نيايد رهبرى * چون نشد او از حجاب خود برى

چون به وصل دوست او را ره نشد * از ره و منزل ز حق آگه نشد

سالكان را رهنمايى چون كند * در طريقت پيشوايى چون كند

چون به وصل دوست او را نيست بار * رو سر خود گير و دست از وى بدار