اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ٣٢

حكايت زاهدى كه به وقت بايزيد در بسطام وحيد التقوى بود

سالك بيجذبه چون و اصل نشد * در طريقت لاجرم كامل نشد

چون نشد و اصل نباشد رهنما * زو مجو چيزى كه هست او بينوا

باش مهمان كريمان اى پسر * با لئيمان كم نشين جان پدر

هر چه جويى از محل خود بجوى * با زمستان از گل و ريحان مگوى

اينچنين كس را اگر تابع شوى * ره نيابى عاقبت گردى غوى

زين چهار آن هر دو كاول گفته شد * مرشد راهند و اين در سفته شد

زين دو كآخر شرح ايشان داده‌ام * رهبرى هرگز نيايد بيش و كم

وين يكى از خود پرستى بينواست * وان دگر از نور حق در خود فناست

اين يكى را مستى خود پرده است * وان يكى خود را در او گم كرده است

اين يكى از خود ره حق بسته است * وان دگر از خود ز حق وارسته است

زانكه او مجذوب مطلق ابترست * صورت او زهر و معنى شكرست

رهبر راه طريقت او بود * كو به احكام شريعت مىرود

سالك بىجذبه خود آگاه نيست * واقف اين منزل و اين راه نيست

از ره و منزل چو واقف نيست او * رهنمايى چون كند آخر بگو

زاهدى در وقت سلطان بايزيد * بود در بسطام در تقوى وحيد

بود بس صاحب قبول و با تبع * در ميان شهر شهره در ورع

صايم الدهر و به شب قايم چو شمع * دايم از خوفش روان در ديده دمع

هرگز او از صحبت سلطان دين * بايزيد آن شاه ارباب يقين

خود نبد خالى ز اخلاصى كه داشت * بد ملازم صبح و شام و عصر و چاشت

چون شنيدى گفته‌هاى بايزيد * زان سخن ذوقش شدى دايم مزيد

شيخ روزى در مقام اوليا * رمزها مىگفت با اهل صفا

گفت زاهد شيخ دين را كاى امام * مدت سى سال اكنون شد تمام

كه به روز آخر هميشه صايمم * شب همه شب در عبادت قايمم

كرده‌ام پيوسته ترك خواب و خور * زانچه مىگويى نمىيابم اثر