اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ٢٧

حكايت شيخ سرى

27

هر چه از حق دور مىسازد ترا * بت شمار آن را تو در راه خدا

هرچه گردد مانع راه خدا * گر نگويى ترك آن باشد خطا

گفت احمد شيخ دين را اى امام * مقتدا و رهنماى خاص و عام

از چه فرموديد ايشان را خبر * كار ما خواهد زيان شد سر بسر

شيخ فرمودند مادر پيش ازين * آمد و مىكرد زاريها چنين

رحمم آمد پس پذيرفتم ازو * تا ترا با او نمايم روبرو

اين خبر كردن كجا بىحكمت است * هر چه كامل كرد عين رحمت است

مىكند تعليم سالك پير راه * يعنى ار تو مىروى راه إله

همت عالى چنين بايد ترا * تا شوى لايق به توحيد خدا

اين بگفت و شد نفس زو منقطع * شد حجاب تن ز روحش مرتفع

پس سرى نالان و گريان و حزين * رفت سوى شهر با جان غمين

تا بسازد ساز تجهيز و كفن * آن شهيد عشق جانان را به فن

ديد خلقى را كه مىآيد برون * از درون شهر دل پر درد و خون

شيخ پرسيد از يكى كآخر كجا * مىروند اين خلق بر گو ماجرا

گفت او مر شيخ را كاى پرهنر * نيست گويى خود شما را اين خبر

دوش آمد ز آسمان شيخا ندا * هر كه خواهد بر ولى خاص ما

تا گزارد او نمازى گو برو * سوى گورستان شود ويرانه جو

جمله خلق شهر با سوز و گداز * مىروند آنجا كه بگزارند نماز

اينچنين شد حال آن مردانه مرد * در طلب جان را به حق تسليم كرد

چون درين ره كرد ترك آرزو * داستان شد در طريقت جست او

اين چه عشق است و چه ذوق است و طلب * اين چه سوز است و نياز بوالعجب

طالبان را اين سخن پير رهست * اين كسى داند كه جانش آگهست

تو گمان دارى كه مرد طالبى * بر طلبكاران عالم غالبى

كو ترا ترك هوىها و هوس * كو خلاف نفس در ره يكنفس

ترك عجب و كبر و خودبينيت كو * نيستى و عجز و مسكينيت كو

ترك خورد روز و خواب شب كجاست * آه سرد و نالهء يارب كجاست

نالهء جانسوز و درد آلود كو * روى زرد و اشك خون پالود كو