اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ٢٦

حكايت شيخ سرى

شيخ آمد بر سرش بنشست زود * از غم احمد دلش پر درد بود

بود جانش بر لب و جنبان زبان * مستمع شد تا چه مىگويد نهان

مىشنيد آهسته مىگفت آن زمان * بهر روزى اينچنين كردم چنان

پس سرش از خاك شيخ اوستاد * پاك كرد و بر كنار خود نهاد

چشم را بگشاد احمد شيخ ديد * گفت اى استاد وقت آن رسيد

كز غم دنيا بكل يابم فراغ * دركشم از بادهء شادى اياغ

مىبرم جان زين جهان پر جفا * همرهم همت كن اى كان وفا

احمد آمد پيش شيخ اوستاد * دست و پاى شيخ را او بوسه داد

گفت شيخا آن‌چنان‌كه جان ما * وارهانيدى از اين ظلمت سرا

جان و دل از رنج در راحت فتاد * در دو عالم حق ترا راحت دهاد

شيخ و احمد هر دو مشغول سخن * ناگهان آمد دوان آن پيره‌زن

بود احمد را عيال و يك پسر * بود سالش پنج و شش يا بيشتر

هر دو را آورد با خود آن زمان * هر سه باهم گريه و زارى كنان

چشم مادر چونكه بر احمد فتاد * پس عجب حالى در آندم دست داد

ديد فرزندى چنان خوب و لطيف * موى ژوليده رخش زرد و نحيف

آنچنان تازه جوانى همچو جان * همچو مويى گشته زار و ناتوان

نعره زد خود را به پايش درفكند * گفت آخر جان مادر تا به چند

مى بسوزى جان اين بيچاره را * رحم نارى بر خود و بر ما چرا

مادر از سويى چنان گريه‌كنان * زن ز يك سوى دگر نعره‌زنان

كودك از سويى به فرياد و فغان * رفته آه هر يكى تا آسمان

كودكش افتاد در پاى پدر * شد سرى گريان ز حال آن پسر

اهل مجلس جمله گريان زار و زار * شد در آن ساعت قيامت آشكار

آتشى افتاد در جان همه * در خروش آمد ملك زين دمدمه

كوشش بسيار كرده تا دمى * آورند او را سوى خانه همى

خود نكرد آن قول ايشان را قبول * بلكه از گفتار ايشان شد ملول

هر كه دارد اين طلب در راه حق * مىبرد از طالبان بىشك سبق

اين‌چنين در راه حق بايد شدن * ترك كردن خانه و فرزند و زن