اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ٢٥

حكايت شيخ سرى

بعد از آن آن زال را كرده خبر * آمدند اهل و عيالش سر بسر

احمد آنجا مىشنيده گفت‌وگوى * زان نفس مىداد دل را شستشوى

كآمدش صوت كسان خود به گوش * كز فراق او همى كردند جوش

خواست احمد سوى صحرا بازگشت * زانكه جا بودش در آن صحرا و دشت

گفت زن او را مرا در زندگى * بيوه كردى نيستت شرمندگى

ساختى فرزند دلبندم يتيم * كى پسندد اينچنين كارى كريم

چون پسر خواهد ترا من چون كنم * ديده و دل تا به كى پر خون كنم

من ندارم طاقت اين درد سر * گر نمىآيى پسر با خود ببر

احمدش گفتا مشو اندوهگين * مىبرم فرزند تو فارع نشين

جامهء نيكو برون كرد از پسر * پس پلاس كهنه افكندش ببر

كهنه زنبيلى به دست او نهاد * با پسر گفتا روان شو همچو باد

مادر فرزند چون آن حال ديد * سخت بيطاقت شد و عقلش پريد

گفت با احمد كه فرزندم گذار * من ندارم طاقت اين كار و بار

در زمان فرزند خود را در ربود * بس عجايب حالت او را رخ نمود

زن چو احمد را به راه عشق حق * ديد از خلق جهان برده سبق

عشق او چون ديد هر دم بر مزيد * كرد كلى آن زمان قطع اميد

درد احمد در دل زن كار كرد * شد دلش زين گفت‌وگو يكباره سرد

گفت زن گيرم وكيلت بىسخن * تا اگر خواهى گشايد پاى من

خود جواب زن بگفت و بازگشت * روى بر صحرا نهاد و كوه و دشت

مدتى رفت و نيامد زو خبر * كس ندانست او كجا دارد مقر

بعد ماه چند در پيش سرى * يك شبى آمد فقيرى بر درى

گفت اى شيخ زمان احمد مرا * گفت رو با شيخ گو اى پيشوا

جان به لب آمد مرا درياب زود * گرچه نبود وقت مردن چاره سود

زنده بودم در جهان از بوى تو * جان سپارم عاقبت بر روى تو

در زمان برخاست شيخ نامدار * رفت تا بيند كه او را چيست كار

اوفتاده ديد احمد را به خاك * در درون گور خانه دردناك

نى به زيرش فرش و نى بالين به سر * آمده جان بر لب و تشنه جگر