اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ٢٣

حكايت شيخ سرى

شيخ گفت او را چه ره جويى بجو * يا شريعت يا طريقت باز گو

يا طريق خاص گويم يا كه عام * هر چه مىخواهى بخواه اى نيكنام

گفت راز هر دو كن با من بيان * تا مگر گردم ز هر دو رازدان

گفت راه عام اول گويمت * در شريعت ز آب رحمت شويمت

رو نماز پنج وقت اى مرد كار * بىتعلل با جماعت مىگزار

گر بود مالت زكات مال ده * روزهء سى روزه‌اى از خود بنه

استطاعت گر بود بگزار حج * ور نباشد نيست بر تو خود حرج

ور تو راه خاص جويى اى پسر * ترك دنياى دنى گو سر بسر

دست از كار جهان كلى بشوى * اندك و بسيار از دنيا مجوى

ترك فرزند و زن و احباب گو * ترك مال و جملهء اسباب گو

ترك خودبينى كن و بينام باش * بگذر از آسايش و رعنا مباش

گر دهندت مال و دنياى بسى * رد كن و مپذير چيزى از كسى

دايما مىباش با ياد خدا * ساز از درد و غمش جان را فدا

با تو گفتم من بيان هر دو راه * خود تو دانى اين بود راه إله

چون شنيد احمد ز مرشد اين بيان * آمد او بيرون از آنجا در زمان

بيخودانه روى در صحرا نهاد * فارغ از غم با خيال دوست شاد

روز ديگر ناگهان يك پيره‌زن * مو كنان و رو خراشان نعره زن

پيش شيخ آمد بگفتا : اى امام * رهبر خلق جهان از خاص‌وعام

بود فرزندى مرا تازه جوان * با قد و بالاى چون سرو روان

بود عالى همت و بس با حيا * خوب روى و خوب خلق و باصفا

آمد او روزى خرامان شاد بخت * يك زمان در مجلس وعظت نشست

هم از آن مجلس گدازان بازگشت * خود نگفت او هيچ با ما سرگذشت

چند روزى شد كه اكنون غايب است * شوق او بر جان و بر دل غالب است

من نمىدانم چه شد احوال او * گشته‌ام جوياى او من كوبكو

زنده و مرده نمىيابم نشان * چيست تدبير من اى شيخ جهان

سوخت جانم در فراق او تمام * چارهء كارم بكن اى نيكنام

كرد زن بسيار زارى و فغان * گشت آب از چشمهء چشمش روان