اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ٢٢

حكايت شيخ سرى

22

ننگ آيد جمله را از صحبتش * مىشمارد ديو و دد بىغيرتش

زانكه انسان بهر عرفان آمدست * ترك آن كرده پى شهوت شدست

چون‌كه او مقصود خلقت را گذاشت * رايت عصيان به عالم برفراشت

او ز فطرت از هوى سر زير شد * كار آن بيچاره بىتدبير شد

سلطنت بگذاشت اكنون كد كند * نيك پندارد و ليكن بد كند

زين عجبتر نيست در عالم يقين * بنگر آخر گر تو دارى درد دين

كز خدا با اين ضعيفى آدمى * چون نمىترسد شود عاصى همى

اين سخن بر جان احمد همچو تير * از كمان شيخ آمد دلپذير

گريه‌ها كرد آنكه تا بيهوش شد * همچو مستان واله و مدهوش شد

بعد از آن برخاست زار و ناتوان * سوى خانهء خويش شد گريه كنان

آن شب و آن روز را از سوز و درد * هم نگفت او هيچ و هم چيزى نخورد

روز ديگر خود پياده آمد او * با دل اندوهگين و زردرو

با دل پر درد در مجلس نشست * بود مخمور و دگر شد باز مست

چونكه مجلس گشت آخر بيقرار * شد به سوى خانه ، دل پردرد يار

سرد او را شد دل از كار جهان * بود كارش در جهان ناله و فغان

آمد آن بى خود دگر روز سيم * پا و سر در راه عشقش كرده گم

با رخ چون زعفران و ديده تر * بود تنها و پياده بى خبر

اندر آن مجلس ميان خلق باز * آمد و بنشست با سوز و نياز

داشت گوش و هوش با گفتار شيخ * تا مگر بويى برد ز اسرار شيخ

چونكه مجلس شد تمام آمد به پيش * تا كند با شيخ عرض حال خويش

گفت اى استاد استادان دين * پيشواى جمله ارباب يقين

روز اول چونكه گفتى اين سخن * گشت اندر گردنم همچون رسن

آن سخن كلى مرا بگرفته است * با دلم صد راز پنهان گفته است

كار دنيا بر دل من سرد شد * جان عشرتجوى من پر درد شد

من همى خواهم كه گيرم خلوتى * وز همه خلقان بجويم عزلتى

ديده را بر بندم از كار جهان * ترك گويم مال و ملك و خان و مان

شرح راه فقر و سير سالكان * بازگو اطوار و درد رهروان