اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ١٨

حكايت ( اندرين معنى بگويم قصه‌اى . . . )

هر زمان بوديم در جاى دگر * ديده هر دم در تماشاى دگر

اتفاق افتاد روزى از قضا * هر دو باهم از سر ذوق و صفا

در محله صاحب‌آبادى برون * سير مىكرديم با ذوق درون

از عقب ديديم مىآمد دوان * يك جوانى خوب‌رويى همچو جان

او ز تعجيلى كه در ره مىدويد * عقل حيران ماند كاين خواهد پريد

در تعجب تا كه او را حال چيست * كاين دويدن بىسبب البته نيست

يار با ما گفت بايد ايستاد * تا بپرسيمش چكارت اوفتاد

زانكه خالى نيست از حكمت يقين * بىسبب او را دويدن اينچنين

چون دوان آمد به نزد ما رسيد * ره ز ما گرداند و زان بهتر دويد

گفتمش بهر خدا يكدم بايست * اين دويدن راست گو از بهر چيست

او جواب ما نگفت و يك نظر * هم به سوى ما نكرد اندر گذر

او دوان و ما همه حيران كه چيست * او گريزان اينچنين از بهر كيست

زود همچون برق از ما درگذشت * در تعجب ما همه زين سر گذشت

در عقب ما جمله نظاره كنان * تا چه خواهد بود حال اين جوان

بود آنجا چشمهء آبى روان * چون رسيد آنجا بيفتاد آن جوان

در زمان رفتيم تا پرسيم حال * تا شود معلوم كارش را مآل

چون رسيدم ديدم او بيهوش بود * از شراب بيخودى مدهوش بود

صبر كردم تا به هوش آيد مگر * گويد از احوال خود ما را خبر

لحظه‌اى شد يافت از خود آگهى * چشم را بگشود آن سرو سهى

وانشست و خاك از رو پاك كرد * بركشيد از سوز دل او آه سرد

جمله گفتيمش كه بىروى و ريا * تو بيان كن شرح حال خود به ما

زانكه ما حيران حالت گشته‌ايم * خود از اين معنى به خون آغشته‌ايم

از تو چون جستيم ما در ره خبر * تو نكردى هيچ سوى ما نظر

ما نمىدانيم احوال تو چيست * باز گو اين حال بىحكمت چو نيست

گفت يكدم پيش از اين آنجا بدم * ساعتى اينجاى آسوده شدم

پس روان گشتم به سوى خانه زود * چون به خانه آمدم گفتم نبود

يك زمان در فكر آن بودم كه تا * در كجا من كفش خود كردم رها