اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ١٧

حكايت ( اندرين معنى بگويم قصه‌اى . . . )

سينه كز عشق تو بر وى نيست داغ * زآتش دوزخ مباد او را فراغ

گوش كو گفتار جانان نشنود * گر شود كر عاقبت بهتر شود

هر مشامى كو ندارد بوى دوست * نقش بيجان است و محض رنگ و بوست

دست گو نه بهر عقد ذكر اوست * او بريده به به تيغ قهر دوست

پا كه جز در راه جست‌وجو نهى * آن شكسته به كه يا بى آگهى

جان ندارد هركه جوياى تو نيست * دل ندارد هركه شيداى تو نيست

خلقت عالم براى جست‌وجوست * هركه جويا نيست چون نقش سبوست

هركه طالب نيست انسانش مخوان * زانكه دارد صورت اما نيست جان

جان مبادا هركه را نبود طلب * باش در كوى غمش پست طلب

در ره عشقش گذر از گفت‌وگو * جستجو كن جستجو كن جستجو

در طلب مىباش تا يا بى كمال * از طلب منشين اگر خواهى وصال

از طلب‌كارى مشو غافل دمى * تا بيابى درد دل را مرهمى

هركه غافل شد دمى از ياد دوست * او نه صاحب درد و مرد جستجوست

رو تو از جام طلب سرمست شو * جان و دل در راه جانان كن گرو

زاد راه عشق جانان جست‌وجوست * جست‌وجو آرد ترا تا وصل دوست

تا نيايد در دلت درد طلب * نيستى در راه او مرد طلب

هركه او برگشت از ياد خدا * مرتدى باشد درين ره بينوا

طالب آن باشد كه تا روز پسين * از طلب يكدم نياسايد يقين

حظ نفس خود نجويد در طريق * دايما با درد و غم باشد رفيق

در طريق جست‌وجوى وصل يار * دين و دنيا كرده باشد آن نثار

طالب آنگه ره به وصل او برد * كه سوى دنيا و عقبى ننگرد

اندرين معنى بگويم قصه‌اى * تا برد هر طالبى زو حصه‌اى

داشتم يارى كه يار شوق بود * عارف حق بين و صاحب ذوق بود

در حضر چون جان و تن باهم بديم * در سفر باهم مصاحب مىشديم

اتفاقا سوى تبريز آمديم * قرب شش ماهى بهم آنجا بديم