اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ١٤

در بيان احوال جماعتى كه خود را مرشد دانسته و راهبرى نمايند و فى الحقيقه راهزنان راه حق‌اند و ضال و مضل‌اند

رهزنان چون رهنما پنداشتى * احمد و بوجهل چون هم داشتى

اشقيا از اوليا نشناختى * دين و دنيا را از آن درباختى

كرده‌اى اعمىتر از خود پير راه * لاجرم هرگز ندانى ره ز چاه

غول را كردى تصور رهنما * تا كه گشتى منكر اهل خدا

ساختى دجال را مهدى پير * خر ز عيسى واندانى اى فقير

خود نه پيرست او كه شيطان رهست * از طريق رهروان كى آگهست

از كمال اهل معنى ره نبرد * بخش او از جام صورت بود درد

آنكه هرگز ره نداند اى رفيق * رهنمايى چون كند اندر طريق

اهل بدعت شيخ سنت كى بود * ره نديد او كى ترا رهبر شود

آنكه بازد عشق با روى بتان * رهنما نبود ، بود از رهزنان

آنكه باشد دايما صورت پرست * دامن معنى كجا گيرد به دست

هر كه حيران جمال صورتست * اهل معنى نيست صاحب شهوتست

آنكه ميلش سوى لهوست و سماع * وجد و حالاتش نباشد جز خداع

لاف فقر اندر جهان انداخته * رهبر و رهزن ز هم نشناخته

صد فسون و مكر دارد در درون * مخلص و صادق نمايد از برون

رهزنى چون نام خود رهبين كند * عاميان را در هلاكت افكند

گويد او كه من قلاووز رهم * وز منازلهاى اين ره آگهم

هر كه باور كرد آن مكر و دروغ * ماند از نور ولايت بيفروغ

گم شد و هرگز به منزل ره نبرد * در بيابان هلاكت زار مرد

كرده‌اى نفس و هوى را پيشوا * لاجرم بويى نيابى از خدا

نور عرفان در دل و جانت نتافت * تو همى گويى چو من عارف كه يافت

نيستت از عارفان شرم و حيا * دعوى عرفان و تلبيس و هوى

واى آن طالب كه در دامش فتاد * هرچه بودش نقد او بر باد داد