اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ١٢

حكايت شيخ سليمان و بيان رسوخ ارادت يكى از مريدان

اى خداى صاحب جود و كرم * آورش بيرون ازين چاه ظلم

از همه خلق بد او را وارهان * با نوا سازش ز خلق نيكوان

در دل او آتش شوقش فروز * هرچه دارد نقش غيريت بسوز

پير ره دان هرچه مىفرمايدت * گر خلاف او كنى كى شايدت

گر بگويد خويش در آتش فكن * اندرآ خود را به آتش خوش فكن

چون بود عشقت نخواهى سوختن * بلكه خواهى همچو زر افروختن

اين حكايت بشنو از پير و مريد * تا كه گردى در ارادت بر مزيد

شيخ دارانى كه شيخ فقر بود * بو سليمان نام و قطب عصر بود

يك مريدى داشت با صدق و صفا * بود احمد نام آن كان وفا

اتفاقا بود روزى مجلسى * بو سليمان حاضر و مردم بسى

شيخ گرم نكته‌هاى روحبخش * اهل مجلس را ز ذوقش نيز بخش

شيخ هر دم در معارف نكته‌ها * خوش همى گفتى به اخوان الصفا

آن مريد آمد به پيش شيخ دين * شيخ گرم معرفتهاى يقين

گفت با شيخش تنورم سوختست * در تنور آتش عجب افروختست

آنچه مىگويى بگو تا آن كنم * هر چه فرمايى مگر ز انسان كنم

شيخ مشغول سخن بود آن زمان * خود نگفت او را چنين كن يا چنان

بار ديگر آن مريد دردمند * گفته را وا گفت با شيخش بلند

گوييا دلتنگ شد آن شيخ دين * گفت او را رو در آن آتش نشين

رفت از آنجا آن مريد با يقين * چون زمانى شد پس آنگه شيخ دين

با يكى گفتا كه احمد را طلب * كو مگر اندر تنور است اى عجب

زانكه با من عهد بست آن باوفا * كو خلاف ما نجويد هيچ‌جا

چون نظر كردند آن مرد صبور * رفته بود و خوش نشسته در تنور

نى مر او را از چنان آتش گزند * نى يكى عضوش ز آتش دردمند

آتش ابراهيم را ريحان بود * ليك مر نمرود را سوزان بود